Categorie archief: Wedstrijdverslag

Wedstrijdverslag MSK H2 – VSV ’74 H2

 

Op deze koude winterdag reisden we af naar Musselkanaal. Omdat de een later wilde komen, de ander direct naar huis wilde na de wedstrijd en weer een ander nog aan het werk moest, kwamen we weer met een heel wagenpark aan auto’s. Ooit zal er een moment komen dat we met meer auto’s dan spelers komen.

De eerste set gingen we er vol goede moed tegen aan. Al snel werd duidelijk dat MSK moeite had met onze aanvalsdruk. De pass lag over het algemeen goed en spelverdeler Groenwold bediende onze slagkracht gestadig en onze tegenstander had hier geen antwoord op. 12-25

Zoals zo vaak na het winnen van een set, kregen we ook vandaag de set er na een inzinking. Nu zijn wij de laatste die toegeven dat we echt zo slecht waren. We spreken liever van sociaal volleybal, het is natuurlijk ook sneu voor al die twee MSK-supporters om hun cluppie met 0-4 te zien verliezen. Er zijn er ook die beweren dat we braaf de prognose van de NEVOBO-app naleven. Tot slot is er nog een klein groepje binnen ons team dat zo bang is voor promotie dat ze van binnen een klein vreugdedansje doen wanneer we weer ergens een setje laten liggen. Iets met doelstelling ofzo. Hoe dan ook, we prutsten er duchtig op los. Menig rally deed denken aan een potje ping-pong op ons jaarlijkse weekendje weg, tot ongenoegen van coach Wiegers. De tweede time-out bij 24-20 mocht niet meer baten: we verloren en dat hadden we vooral aan ons zelf te danken. 25-20

Gelukkig herpakten we ons. De derde set wiebelde qua niveau tussen zitvolleybal en eredivisie, we zijn zo stabiel als het element francium (zoek maar op als je tijd hebt) Echt in de problemen kwamen we niet meer na de 10 punten: 17-25

En dan die legendarische laatste set. Hij deed qua niveau een hoop denken aan de tweede, een hoop gehannes en getafeltennis (pingpong mag je niet zeggen) Bij een stand van 18-13 werd duidelijk dat er even uit een ander vaatje getapt moest worden. Spontaan was het lek letterlijk boven en het was Jeroen die nattigheid op zijn schouder voelde. Het plafond van de Veenhorst lekte door en er vormde zich een plasje op de midachterpositie. Pietlutten als we zijn weigerden we verder te spelen en maanden we scheidsrechter Glamocic tot het gebruik van zijn heldere verstand. Na een kort overleg besloot de scheidsrechter tot een volksverhuizing. In eerste instantie bleek het veld weinig invloed te hebben en kruimelden we verder tot 20-15. Maar toen… toen kwam onze lievelingshipster Jeroen aan opslag. Met rake klappen speelde hij heel de pass van Musselkanaal uit elkaar. Het werd duidelijk dat wanneer de bal van Jan G. via René via Jos naar Jeroen werd doorgegeven, laatstgenoemde dan een punt scoorde met zijn opslag. Bijgelovig als we zijn, werd hier krampachtig aan vastgehouden, zélfs als de bal al tot aan bij Jeroen was geraakt. Op deze manier scoorde Jeroen liefst 10 punten op een rij en zo trokken we tóch de overwinning over de streep en continueren wij onze ongeslagen reeks: 20-25, 1-3!

Domme sport eigenlijk dat volleybal, een meegereisde dochter had er helemaal niks mee. Ik ben blij dat haar vader wel zijn dag had.

Groeten Jos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag VSV ’74 H2 – MSK H3

 

 

 

Op 16 oktober was het alweer tijd voor de derde wedstrijd van de heren van VSV HS2. Toen ik na afloop uitgebreid werd bedankt voor de niet-verschenen verslagen van de eerste twee wedstrijden, snapte ik de hint et voilà: hier is het verslag.

We zijn een nieuw samen geraapt zootje, een gemêleerd volleybalgezelschap met een mix van jong/oud, nieuw/ervaren en fit/Erik. Onder de bezielende leiding van trainer Mick en leider Jan Wiegers werd hier in de voorbereiding een team van gesmeed. Al in de eerste twee wedstrijden werden er serieus punten geoogst: slechts 1 set ging verloren. Om in de woorden van Erik te blijven: “als we dit clubje bij mekaar kunnen houden, maken we kans op het kampioenschap” Zoals u merkt: aan het zelfvertrouwen ligt het niet. De platte kar is al besteld.

Dan de wedstrijd zelf. Zoals zo vaak weten we daar eigenlijk niet zo gek veel meer van na de wedstrijd. Als we met 4-0 winnen heeft het natuurlijk niet zo veel zin om stil te staan bij wat er fout ging, het is nuttiger om te benoemen hoe goed we wel niet waren en om daar onder het genot van een Hertog Jannetje eindeloos over door te emmeren. Vaak zijn het de randzaken die het hem doen, zo ook vandaag.

MSK HS 3 was de tegenstander. Het herenteam, met daarin 3 jongedames, is zo jeugdig als velen van ons graag willen zijn. Met o.a. een technische spelverdeler en een sterke midaanvaller heeft deze ploeg zeker potentie. Gezien de set-standen was het verschil echter wel wat aan de grote kant. 25-15 25-12 25-7 25-10 Het mocht de pret niet drukken en coach Wiegers verlangde op voorhand dan ook van ons om te blijven volleyballen. Hij had natuurlijk de wedstrijd tegen Blijham nog vers in het geheugen; daar hadden we het naar anderhalf set prima volleybal wel gezien en rommelden we daarna lekker mee in het niveau van de tegenstander.

Vandaag ging dat anders, er werd zelfs met het oog op de toekomst geëxperimenteerd met de 3 meter-aanval. Marc had bij diverse trainingen laten zien dat hij deze prima beheerste. Om dit in de wedstrijd toe te passen was echter nog een bruggetjes te ver, maar de lachspieren zijn wel weer getraind. Marc liet wel zien dat hij bij vlagen een dodelijke opslag in huis heeft, dit komt er op de een of andere manier beter uit wanneer hij op buiten staat. Kersverse papa Jeroen serveerde ook aan een stuk door, en sprak daarmee, volgens de rest van zijn team, zijn ambities voor heren 1 uit. Goed gedaan en gefeliciteerd! Ook de prestaties van de andere ‘buitens’ zijn het vermelden waard. Johanan scoort als een routinier het ene punt na het andere en houd hierbij vooralsnog zijn enkels heel, wel vroeg hij uit voorzorg een wissel aan voor een pijnlijke spier. Bas stond in de eerste set formidabel te passen, ook kon hij zijn flippers, no-look balletjes en andere frivoliteiten grotendeels achterwege laten vandaag. In de 4e set probeerde bas het op mid. Hij zat direct in zijn nieuwe rol en liep bij het zien van een libero-shirt gelijk het veld uit, waardoor we even met 5 spelers stonden.

Al met al was het weer een memorabele avond met een hoop hop-hop-hop van ons mannenkoortje. Volgens MSK was het nog geen zondag en we kregen op de valreep nog een uitnodiging voor de dienst van zondag. Sportief team dat MSK!

Groetjes Jos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag VSV’74 H2 – Thriantha De Zwien’n H3

 

 

 

 

V.S.V. ’74 HS 2 – Thriantha de Zwien’n HS3 (4-0)

Na al weer de vierde 4-0 overwinning van het seizoen werd ik door Jan Groenwold aan de mouw getrokken of het niet weer tijd werd voor een verslag. Inderdaad, als je als team zo goed bent *kuch, kuch* dan moet er het een en ander worden vastgelegd opdat deze prestaties niet in vergetelheid raken. Bent u begonnen aan dit stukje met de verwachting van een gedetailleerde verslaglegging van de daadwerkelijke wedstrijd? Helaas, volleybalverslagjes gaan vooral om randzaken: het bier in de kantine, wat vooraf ging in de kleedkamer en het wel en wee binnen het team etc. Wat opviel was het massaal toegestroomde publiek: liefst acht man had de kou getrotseerd en zat verwachtingsvol in de oranje kuipstoelen. Grote afwezige was heren 1.. Beton storten, vrouw op bezoek, last van steukeleritus, geen idee waar ze druk mee waren maar toch jammer mannen!

Op de bank begon Bas G.; de gedachte van coach Jan W. was hierbij dat hij even wat extra tijd had om te herstellen van zijn rugklachten. Bovendien, als je niet traint dan begin je op de bank. Bas’ pretoogjes zagen een scherp VSV. In de eerste set was er vanaf het begin een hoop beleving, ieder punt werd gevierd en er werden scheepsladingen high-fives gegeven. Bij ieder uitgebreid gevierd punt kwamen de Drentse gezichten 2 tinten chagrijniger te staan. We hadden een team met de naam “Zwien’n”  toch wat minder serieus verwacht. Al snel werd een punt of 7 afstand genomen, hoofdaanvaller Jeroen scoorde een boel punten, goed gedaan!   25-16

Na de klinkende overwinning in set 1 werd de scherpe lijn van onze heren doorgetrokken. Alle punten werden gevierd met een feestje alsof er een kampioenschap was binnengesleept. In de Time-outs hamerde coach Jan ook op het belang van beleving: “dat vind’n ze nait mooi” Natuurlijk hier en daar wat schoonheidsfoutjes, al met al werd de set makkelijk binnengeharkt.  25-13

In de derde set mocht Jasper op mid, onze Mannie had zich in de eerste twee sets al behoorlijk laten gelden met tactische balletjes, éénhandblocks en hard geslagen ballen maar ook Jasper kon er wat van. Chapeau. Dien mamme is trots op die! Jeroen deelde met zijn opslag nog even een headshot uit op een Schoonenbeeker (of kwamen ze nou uit Delfzijl) en op Jan G.’s nekspieren na, verder weinig spannends in deze set: 25-15

Gelukkig werd het voor de neutrale bezoeker toch nog heel even spannend, de zwijntjes kwamen zo waar op een voorsprong in het begin van de vierde Set.  Ondergetekende werd door de staartdrager aan de andere kant van het net verleid tot een sprongservice. “Geert had die wel drai moal wisselt” Toen deze slechts 3,5 cm buiten het veld plofte (als verslagschrijver bepaal je namelijk hoe weinig het scheelde) zette telster Kim 9-9 op het bordje. Kim, bedankt trouwens. Neem je Swiffer de volgende keer ook weer mee? Gelukkig toonden onze heren karakter, na het matige begin herpakten ze zich en liepen uit op onze Drentse gasten. Toen de overwinning in kannen en kruiken was klonk er een zacht hop-hop-hop vanaf de tribune; het was trainer Mick! Zijn inzet werd massaal beantwoord door ons vierstemmig Urker mannenkoor en zo werd al hop-hop-hoppend de overwinning binnengesleept. 25-14

Het bier vloeide rijkelijk in de kantine en natuurlijk werd er gepocht hoe goed we wel niet waren. Deels terecht, we staan immers tweede inmiddels, maar we moeten uiteraard niet naast onze schoenen gaan lopen. Ik ging als een wijzer man de kantine uit; zo weet ik nu dat turqoise een soort groenblauw (of blauwgroen) is en dat als je chicks aan je tafel wilt je dan volleybaltrainer moet worden. Bedankt Lisa en Herman. Bovendien wandelde ik naar buiten met de mondelinge toezegging op zak van Manfred en Jan Wiegers dat zij een stukje doen tijdens de bonte avond bij het weekendje weg. Leuk mannen, ik kan niet wachten!

Groetjes Jos!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag LIS H1 – VSV’74 H1

 

4395cd91b9141b9a5ec3751d8cec372c--volleyball-games-volleyball-quotes

Sinds het eerste verslag van het nieuwe seizoen stond maandagavond reeds de vierde wedstrijd op het programma.

 

De tweede wedstrijd werd gespeeld op onze favoriete maandagavond in Veendam tegen het plaatselijke Flash. De reden dat hiervan geen verslag gemaakt is, mag overduidelijk zijn. Met 4-0 een pak op de broek. Vanaf de allereerste bal schermutselingen was al duidelijk dat het niet onze avond zou worden. Zo slecht…

 

De derde wedstrijd was een thuiswedstrijd tegen Trias uit Delfzijl/Appingedam. Een nieuwe vereniging die een tijdje geleden ontstaan is uit een fusie van de volleybalverenigingen uit Delfzijl en… jawel uit Appingedam. Een voor ons onbekende tegenstander dus.

 

Thuis speelt toch altijd lekkerder, dus het publiek ging er eens goed voor zitten. Net daarvoor had het publiek nog met volle teugen genoten van het spel van onze Heren 2. Whahaha. Over slecht gesproken. Heren 2 was met ons virus ook besmet. Zo erg, dat de coach met stoom uit zijn oren direct na afloop de sporthal uitstormde en we sindsdien taal noch teken van hem vernomen hebben. Van de Gemeente zijn ze nog bezig om alle straatklinkers weer op plek te leggen. Whahaha. En de spelers zelf? Ach, zelfs tijdens de wedstrijd werden er al afspraken gemaakt met verschillende zielenknijpers….. Maar ja, 2-2 gelijkspelen tegen een team met 2 meisjes…. Dat doet als man wel wat met je…

 

Maar dit geheel terzijde. Terug naar Trias. Een niet bij naam nader te noemen Heren 2 speler, zat zo in de put van voorgaande wedstrijd, dat het zijns inziens weinig nut had om als Heren1 een beroep op hem te doen. Heel het door Jurjan bedachte aanvalsplan kon zo de prullenbak in. Bas was een waardig vervanger. Toch speelden we wisselvallig met als uiteindelijk resultaat een 3-2 winst.

 

Ook een wedstrijd die in het teken stond van onze brokkenpiloot Richard en zijn beschermengel. Wij allen danken zijn beschermengel dat Richard en vriendin er zonder noemenswaardige kleerscheuren vanaf zijn gekomen. Gezien de foto’s had dat vele malen slechter af kunnen lopen. Zonder geluk vaart niemand wel.

 

Maar hé, wel fiere koploper van de poule. Ook al hadden we dan veel meer wedstrijden gespeeld dan de overige teams. Detail…

 

Terug naar het begin. De vierde wedstrijd was een uitwedstrijd tegen LIS (uit het verleden weten we dat dit staat voor Lichamelijk Innerlijk Sterk, vooral op het gebied van volksdansen – haha), wederom in Veendam en wederom op onze favoriete maandagavond. En zoals de trouwe volgers van onze verslagen inmiddels wel weten, de randverschijnselen zijn belangrijker in het verslag dan het wedstrijdverloop zelf. Ook deze werd weer een memorabele en kan worden bijgeschreven in de annalen.

 

Vol goede moed reden we met 2 auto’s naar Veendam, waar Richard op eigen gelegenheid ook heen zou gaan. De oplettende lezer heeft het woordje “zou” al opgemerkt. Een dikke 20 minuten voor de geplande aanvangstijd nog geen spoor van Richard. Na telefonisch contact en de mededeling dat hij er bijna was, waren we een klein beetje gerustgesteld. Maar 10 minuten later nog maar eens gebeld. Onze grappen van “hij zal toch niet in Vlagtwedde staan bij de sporthal” bleken al gauw bewaarheid. De knuppel was naar Vlagtwedde gereden, terwijl we thuiswedstrijden altijd op woensdag spelen. Whahaha. De aanwezige Heren2 spelers die op dat moment trainden, keken net zo verbijsterd als Richard. In de haast om zo snel mogelijk in Veendam te geraken, laat ie zijn sporttas in Vlagtwedde staan. Ik verdenk hem ervan soms iets te veel van zijn eigen magnesium te snuiven. Dit verzin je toch niet??

 

Maar goed,  een speler met niets bij zich is op zich wel weer een uitdaging. Oude schoenen van Jurjan, het normale wedstrijdshirt van libero Jan, een sportbroekje uit de gevonden voorwerpen en een stuk tape voor een ander nummer. Ready to go. Gelukkig liep de wedstrijd voor ons behoorlijk uit, zodat alles toch nog redelijk goed kwam. Maar een ideale voorbereiding, nou, nee….

 

Tel daarbij op dat ze schijnwerpers aan het plafond hadden gemonteerd, de thermostaat van de sporthal hadden opgeschroefd, Jos zijn Happy Socks weer uit de kast had gehaald, Jur zijn nieuwe rode muiltjes had aangetrokken en René van zijn eigen voorraad zangzaad had geknabbeld en de resten zichtbaar tussen zijn tanden zaten…..
het vlaggenschip van VSV uit Vlagtwedde presenteerde zich weer op zijn best onder de meest ideale omstandigheden……man, man, wat slecht. Net film, haha.

 

Het begin was dan ook niet best. Maar als je dan uiteindelijk een achterstand van 6 punten toch nog in setwinst weet om te zetten, dan ben je uit het goede hout gesneden.

 

De tweede set ging helaas verloren. Jurjan ging steeds benauwder kijken. Zijn rode muiltjes zaten toch niet zo lekker, ondanks de andere zooltjes. Dus ipv een bandenwissel gingen hij en Richard voor een heuse schoenenwissel. Jurjan zijn oude sloffen weer aan en Richard in de rode, nieuwe en bebloede schoenen.

 

Een kleine tactische aanpassing zorgde uiteindelijk voor wederom setwinst en een voorsprong van 2-1.

 

Maar toen was de koek bij ons wel een beetje op. We kwamen er steeds minder goed door, gingen voorspelbaar aanvallen en die dekselse volksdansers hadden de meest onmogelijke ballen. Vierde en vijfde set gingen verloren in een verder lege sporthal en onder het gezucht en gesteun van een teller (good old Rudy) die héél graag naar huis wilde. Ondertussen was het dan ook al 23.15 uur….

 

Nou ja, twee punten in de pocket op maandagavond…niet verkeerd, naar wij dachten. Ook al had er iets meer in gezeten. Maar toch nog steeds koploper. Dan doe je toch nog iets goed.

 

En zo kwam er een eind aan weer een memorabele avond. Die af werd gesloten door ons in een verder lege sporthal en lege kantine. Het bleef nog lang onrustig in Veendam. Toch nog 3-3……

 

Tot een volgende keer.

 

Jeekee