Categorie archief: Wedstrijdverslag

Wedstrijdverslag LIS H1 – VSV’74 H1

 

4395cd91b9141b9a5ec3751d8cec372c--volleyball-games-volleyball-quotes

Sinds het eerste verslag van het nieuwe seizoen stond maandagavond reeds de vierde wedstrijd op het programma.

 

De tweede wedstrijd werd gespeeld op onze favoriete maandagavond in Veendam tegen het plaatselijke Flash. De reden dat hiervan geen verslag gemaakt is, mag overduidelijk zijn. Met 4-0 een pak op de broek. Vanaf de allereerste bal schermutselingen was al duidelijk dat het niet onze avond zou worden. Zo slecht…

 

De derde wedstrijd was een thuiswedstrijd tegen Trias uit Delfzijl/Appingedam. Een nieuwe vereniging die een tijdje geleden ontstaan is uit een fusie van de volleybalverenigingen uit Delfzijl en… jawel uit Appingedam. Een voor ons onbekende tegenstander dus.

 

Thuis speelt toch altijd lekkerder, dus het publiek ging er eens goed voor zitten. Net daarvoor had het publiek nog met volle teugen genoten van het spel van onze Heren 2. Whahaha. Over slecht gesproken. Heren 2 was met ons virus ook besmet. Zo erg, dat de coach met stoom uit zijn oren direct na afloop de sporthal uitstormde en we sindsdien taal noch teken van hem vernomen hebben. Van de Gemeente zijn ze nog bezig om alle straatklinkers weer op plek te leggen. Whahaha. En de spelers zelf? Ach, zelfs tijdens de wedstrijd werden er al afspraken gemaakt met verschillende zielenknijpers….. Maar ja, 2-2 gelijkspelen tegen een team met 2 meisjes…. Dat doet als man wel wat met je…

 

Maar dit geheel terzijde. Terug naar Trias. Een niet bij naam nader te noemen Heren 2 speler, zat zo in de put van voorgaande wedstrijd, dat het zijns inziens weinig nut had om als Heren1 een beroep op hem te doen. Heel het door Jurjan bedachte aanvalsplan kon zo de prullenbak in. Bas was een waardig vervanger. Toch speelden we wisselvallig met als uiteindelijk resultaat een 3-2 winst.

 

Ook een wedstrijd die in het teken stond van onze brokkenpiloot Richard en zijn beschermengel. Wij allen danken zijn beschermengel dat Richard en vriendin er zonder noemenswaardige kleerscheuren vanaf zijn gekomen. Gezien de foto’s had dat vele malen slechter af kunnen lopen. Zonder geluk vaart niemand wel.

 

Maar hé, wel fiere koploper van de poule. Ook al hadden we dan veel meer wedstrijden gespeeld dan de overige teams. Detail…

 

Terug naar het begin. De vierde wedstrijd was een uitwedstrijd tegen LIS (uit het verleden weten we dat dit staat voor Lichamelijk Innerlijk Sterk, vooral op het gebied van volksdansen – haha), wederom in Veendam en wederom op onze favoriete maandagavond. En zoals de trouwe volgers van onze verslagen inmiddels wel weten, de randverschijnselen zijn belangrijker in het verslag dan het wedstrijdverloop zelf. Ook deze werd weer een memorabele en kan worden bijgeschreven in de annalen.

 

Vol goede moed reden we met 2 auto’s naar Veendam, waar Richard op eigen gelegenheid ook heen zou gaan. De oplettende lezer heeft het woordje “zou” al opgemerkt. Een dikke 20 minuten voor de geplande aanvangstijd nog geen spoor van Richard. Na telefonisch contact en de mededeling dat hij er bijna was, waren we een klein beetje gerustgesteld. Maar 10 minuten later nog maar eens gebeld. Onze grappen van “hij zal toch niet in Vlagtwedde staan bij de sporthal” bleken al gauw bewaarheid. De knuppel was naar Vlagtwedde gereden, terwijl we thuiswedstrijden altijd op woensdag spelen. Whahaha. De aanwezige Heren2 spelers die op dat moment trainden, keken net zo verbijsterd als Richard. In de haast om zo snel mogelijk in Veendam te geraken, laat ie zijn sporttas in Vlagtwedde staan. Ik verdenk hem ervan soms iets te veel van zijn eigen magnesium te snuiven. Dit verzin je toch niet??

 

Maar goed,  een speler met niets bij zich is op zich wel weer een uitdaging. Oude schoenen van Jurjan, het normale wedstrijdshirt van libero Jan, een sportbroekje uit de gevonden voorwerpen en een stuk tape voor een ander nummer. Ready to go. Gelukkig liep de wedstrijd voor ons behoorlijk uit, zodat alles toch nog redelijk goed kwam. Maar een ideale voorbereiding, nou, nee….

 

Tel daarbij op dat ze schijnwerpers aan het plafond hadden gemonteerd, de thermostaat van de sporthal hadden opgeschroefd, Jos zijn Happy Socks weer uit de kast had gehaald, Jur zijn nieuwe rode muiltjes had aangetrokken en René van zijn eigen voorraad zangzaad had geknabbeld en de resten zichtbaar tussen zijn tanden zaten…..
het vlaggenschip van VSV uit Vlagtwedde presenteerde zich weer op zijn best onder de meest ideale omstandigheden……man, man, wat slecht. Net film, haha.

 

Het begin was dan ook niet best. Maar als je dan uiteindelijk een achterstand van 6 punten toch nog in setwinst weet om te zetten, dan ben je uit het goede hout gesneden.

 

De tweede set ging helaas verloren. Jurjan ging steeds benauwder kijken. Zijn rode muiltjes zaten toch niet zo lekker, ondanks de andere zooltjes. Dus ipv een bandenwissel gingen hij en Richard voor een heuse schoenenwissel. Jurjan zijn oude sloffen weer aan en Richard in de rode, nieuwe en bebloede schoenen.

 

Een kleine tactische aanpassing zorgde uiteindelijk voor wederom setwinst en een voorsprong van 2-1.

 

Maar toen was de koek bij ons wel een beetje op. We kwamen er steeds minder goed door, gingen voorspelbaar aanvallen en die dekselse volksdansers hadden de meest onmogelijke ballen. Vierde en vijfde set gingen verloren in een verder lege sporthal en onder het gezucht en gesteun van een teller (good old Rudy) die héél graag naar huis wilde. Ondertussen was het dan ook al 23.15 uur….

 

Nou ja, twee punten in de pocket op maandagavond…niet verkeerd, naar wij dachten. Ook al had er iets meer in gezeten. Maar toch nog steeds koploper. Dan doe je toch nog iets goed.

 

En zo kwam er een eind aan weer een memorabele avond. Die af werd gesloten door ons in een verder lege sporthal en lege kantine. Het bleef nog lang onrustig in Veendam. Toch nog 3-3……

 

Tot een volgende keer.

 

Jeekee

Wedstrijdverslag VSV ’74 H1 – Set Uppers H2

image-3566193

De zomer grotendeels voorbij. Voor de mannen van VSV betekent dat er weer een eind is gekomen aan een periode van ballen in het zand bij Erik, zand onder de voeten en teennagels, machtig mooie beachtoernooien in de wijde omtrek spelende met zonen, dochters of teammaatjes. Zucht. De focus wordt weer gericht op het zaalgebeuren. Afgelopen woensdag stond de eerste competitiewedstrijd van het nieuwe zaalseizoen op de agenda en werd het rulle zand verruild voor een hardere ondergrond. Als dan uiteindelijk het zaalseizoen weer begint en het zaalschoeisel ondergebonden dient te worden, is het altijd ff weer acclimatiseren. Want beachvolleybal mag dan dezelfde sport zijn, het spelletje is toch wezenlijk anders. En wij oude mannen zijn nogal gevoelig voor veranderingen zoals jullie wel weten.  Dus de drie trainingen voorafgaande aan deze wedstrijd hadden we dan ook hard nodig.

Tegenstander deze avond waren de heren van het tweede team van de Set Uppers uit Scheemda. Al jaren een ploeg die we in de competitie tegenkomen, dus eigenlijk geen geheimen voor elkaar hebben. Een week daarvoor reeds hernieuwd kennisgemaakt tijdens een oefentoernooitje en toen gelijkgespeeld. Een geslepen team met een goede spelverdeler en enkele goede aanvallers. Altijd wel aan elkaar gewaagd.

En weer waren de voortekenen voor ons niet bijster geweldig. Eigenlijk best wel dramatisch. Erik, onze boomlange midman, minstens een half jaar in de lappenmand wegens een schouderblessure. Al zou je het niet zeggen na het zien van foto’s van de feestweek. Haha. Maar erg is het wel en we wensen hem een spoedig herstel. Richard, onze nestor, tassensponsor en magnesiumgoeroe en liefhebber van ouwe snoepjes (of zoiets), meldde een onwillig spiertje in zijn bovenbeen. Jongens, ik kan niet zo goed springen bij de aanval. Dus eigenlijk niets nieuws onder de zon. Whahaha. Ik verdenk hem ervan iets te vaak en te hard met zijn voet te hebben gestampt tijdens de opslag bij het beachvolleyballen. Ook Jos, onze ras entertainer, spring in het veld, ballonnenknoper en kindervriend, meldde op de app al zich niet helemaal fris te voelen. René, betonstorter en zangzaad deskundige, had behoorlijk last van zijn ribben na een onzachte aanvaring met één of ander hard deel van Jos tijdens de training de week ervoor. Hmmmmm. Het team deze avond werd compleet gemaakt met spelverdeler Jurjan (Thornwood voor intimi – of Dolly, wat jullie willen) en ondergetekende (midspeler – dus per definitie een slechte volleyballer, maar als altijd een baken van rust haha) en met twee gastspelers uit het tweede: met libero en bijna opa Fedde en met onze telecommunicatie vraagbaak en bijna pappa Ferdy.

Dat midspelers per definitie slechte volleyballers zijn wil ik hierbij voor de niet ingevoerden nog wel ff uit de doeken doen. In het verleden hadden we een roemruchte speler in ons midden, een wijze uit het oosten, die ons bij tijd en wijle overspoelde met dit soort gevleugelde uitspraken. Deze is voor altijd blijven hangen: “de slechtste volleyballers staan op mid” Whahaha.

Dit terzijde. Terug naar de aanloop van de wedstrijd. Tel daarbij op dat een kwartier voor aanvang we nog maar met vier man op het veld stonden en er in geen velden of wegen een scheidsrechter te bekennen was, dan is duidelijk dat de aandacht meer uitging naar de randzaken dan naar een degelijke warming up.

Toen de opgetrommelde scheidsrechter ten tonele was verschenen konden we uiteindelijk met de wedstrijd beginnen. Voor het oog van de redelijk gevulde tribune trokken we gelijk van leer deze eerste set. Passing kwam lekker aan bij Jurjan, die kwistig rondstrooide met zijn set ups. Ook naar plekken waar dan geen aanvaller stond, maar dat terzijde. Foutje, bedankt. Whahaha.Steeds stonden we een paar punten voor en deze voorsprong werd ook niet meer weggegeven. Setwinst met 25-21

En ondanks de waarschuwingen van Fedde over het vervolg en de kop erbij houden, niet te gemakkelijk denken en geconcentreerd te blijven, trapten we er toch weer in. Ondanks dat de passing en het verdedigen wel lekker liep, kwamen we op gegeven moment er aanvallend niet meer door. Een achterstand was het gevolg en gingen we uiteindelijk de bietenbrug op met 21-25.

Na een kleine tactische omzetting pakten we de draad uit de eerste set weer op en werden de derde en vierde set op bekeken wijze binnen gehaald. Setstanden 25-19 en 25-20. Ondanks dat er eigenlijk per saldo betere aanvallers tegenover ons bij het net stonden, kwam het er bij de Set Uppers niet echt uit. Gelukkig voor ons. Daarbij moet wel gezegd worden dat op een aantal cruciale momenten we de scheids ook niet echt tegen ons hadden. Maar ja, zonder geluk vaart niemand wel.

Verder gaat er nog een speciale pluim uit naar René. Dat je met gekneusde ribben nog zo kunt spelen en durft te duiken, met je hand op de borstkas om je ribben vast te houden om zo een aanloop vanuit het achterveld te nemen om die aanval nog af te maken ………. respect, diepe buiging.

Na het overwinningsdansje zette de gezelligheid zich voort in de kantine. Zoals altijd gaat dat gepaard met veel schouderklopjes, gezang, anekdotes en een beetje jennen. Zoals alleen kerels dat kunnen…. Heerlijk. Altijd fijn om met 4 punten in de pocket het seizoen te beginnen. Dan smaakt dat biertje net ff wat lekkerder. Het was nog lang onrustig in Vlagtwedde….

Ook na afloop in de compleet gerenoveerde kleedkamer en douches was het weer als vanouds gezellig. De make over is goed gelukt. Alleen jammer dat er nu in etappes gedouched moet worden vanwege het aantal beperkte douchekoppen. Aan de andere kant kan wel de andere helft van het team nog ff aan de Amstel of Hertog Jan blijven lurken. Elk nadeel heb zijn voordeel heeft een ander wijs man wel eens gezegd. En of die gelijk had.

Tot zover het eerste verslag dit seizoen. We zullen jullie met enige regelmaat lastig vallen met onze prestaties en beslommeringen. In goede en slechte tijden. Tot een volgende keer.

Jéékéé

Wedstrijdverslag VSV’74 H1 – Doles H1

 

volleyball_tshirt_game_day

 

Vrijdagavond 2 december 20.00 uur. Gameday. Onze tegenstander, het als vierde geplaatste Door Oefening Lenig En Sterk (afgekort: Doles) uit Harkstede. Wijzelf bivakkeren op een negende plaats op de ranglijst. Het motto van vanavond is dus: flink aan de bak om zo te proberen ook eens punten te pakken van een hoger geplaatst team. We shall let them smell a poopy!! Haha.

Nou zijn de resultaten van de laatste weken weer wat positiever, en worden weer de nodige punten gesprokkeld. Na de heroïsche bekeroverwinning met 5 man (zie vorig verslag) werd de dag erop nog gewonnen met 3-1 van Oostermoer. Op dat bekerverslag wil ik hierbij nog wel een kleine correctie maken. Het blijkt dat we gewoon in de halve finale staan van de beker!!! Make your chest but wet.

Maar goed, terug naar vrijdagavond. We zijn compleet. Het team bestaande uit Thornwood, Snelle Handje (of ook wel Drentse Bol, wat U wil), Jéékéé (of ook Drentse Bol), Diep Zand (of ook wel Je luistert niet), Bas en René, iedereen was erbij. Nu ik dit zo opschrijf, bedenk ik me dat er voor de laatste 2 heren nog geen bijnamen bedacht zijn. Vaak komen die spontaan een keer voorbij, maar misschien is dit een mooie gelegenheid om wat voorzetjes te geven. Boombastic bekt wel lekker. René is van verschillende markten thuis, toeteraar bij Dindua, vogelvoerexpert in Bourtange en betonstorter thuis. Whahaha.  Keuze te over. Voor beide heren geldt, we staan open voor leuke suggesties.

Zoals eigenlijk wel bij driekwart van onze wedstrijden, er is altijd wel iets noemenswaardigs, verrassends of opmerkelijks te vermelden. Zo ook deze keer. Ook onze tegenstander beschikte over een krappe selectie en moest deze avond beroep doen op een gastspeler. Deze kwam tot ontdekking dat hij én geen wedstrijdshirt én geen schoenen bij zich had. Hilariteit alom en natuurlijk waren de spottende opmerkingen en het leedvermaak niet van de lucht. Haha. Zoals alleen mannen dat onder elkaar kunnen. Heerlijk. Maar goed, het euvel was zo verholpen door wat tape te plakken op een T-shirt (rugnummer) en doordat Thornwood zijn familie had opgetrommeld om de tegenstander zijn 2e paar schoenen te overhandigen. There was nothing on the hand.

Bij het inspelen werd de toon van de avond al gezet. Echt werkelijk geen bal werd goed ingeslagen. Dat beloofde nog wat.

De eerste set gaat redelijk gelijk op en worden over en weer sterke momenten afgewisseld door zwakkere. We komen op voorsprong en deze wordt onverwachts groter. Jos was als back-up aanwezig en ontfermde zich over het telbord. Ineens viel het de tegenstander op dat hun punten terugliepen ipv meer werden!!! Whahaha. Hun score ging van 9 naar 8 en 7. Bleek het scorebord gemanipuleerd te zijn en hadden onverlaten extra nummers in het scorebord toegevoegd. Een schande was het. Hihi. Zou onze plaatstelijke illusionist daar een hand in hebben gehad??? Daarna krijgen we meer en meer moeite met de passing en komt de set up bij een aanvaller, dan wordt er wisselvallig mee om gegaan. Toch komen we op setpoint bij 24-22, maar weten het niet af te maken. Het schip in met 25-27. Bam. Unfortunately peanutbutter.

De tweede set zet zich de dalende lijn qua spelniveau door. Wonder boven wonder weten we deze set toch binnen te harken. 25-22. Slecht spelen en toch winnen, nou dan kun je wel wat!! That stands as a pole above water.

De derde set wil ik eigenlijk zo snel mogelijk vergeten. Een drama. Een foutenfestijn. Het humeur werd er niet echt beter op. Uiteindelijk laten we het onomkeerbare maar gebeuren. Deze set aan de broek gekregen met 12-25. Auw. Het deed pijn aan de ogen. Respect voor het publiek dat is blijven zitten. Bedankt Manfred, Jan en Anita. Gelukkig speelde het Dames1 team tegelijkertijd en viel daar meer te genieten.

In de rust voor aanvang van de vierde set werd door René geadviseerd om hem van positie te laten wisselen met Boombastic. Nou, naar iemand die een aantal seizoenen door Gerold bij de hand is genomen (en het spelletje leest) wil je natuurlijk wel luisteren. Tel daarbij op dat er wat rake dingen werden gezegd door ondergetekende (sommigen spraken al van donderspeech) en U begrijpt, de boel stond op scherp. Zoals een aantal uit het publiek scherp opmerkten, het humeur en de gezichtsuitdrukking van Jéékéé was nog donkerder dan dat van Thornwood. Terwijl hij het doorgaans is die …… U kunt het zelf wel invullen. He was there so ready with.

En dan blijkt volleybal een raar spelletje te zijn. Waar je de set ervoor geen poot aan de grond krijgt, camping volleybal gaat spelen en geen bal over het net krijgt, zo kan de set erop de wereld er ineens anders uit zien. Now fall the puzzlepieces on their place. Onze opslag begint te lopen en Bas, Jurjan en René leggen een mooie serie neer. Ondergetekende is niet eens aan serve gekomen. We walsen met 25-8 over onze tegenstander heen. Waddapadja. It was a whistle of a cent.

En dus volgt een allesbeslissende vijfde set. We zetten de stijgende lijn voort, alhoewel beide Drentse bollen van positie zijn gewisseld. Niet goed opgelet tijdens de uitleg, dan krijg je dat. Desondanks, na een kleine achterstand aan het begin van de set wisselen we toch met een 8-7 voorsprong van speelhelft. We zijn scherper aan het net, krijgen iets meer vat op hun snelle midaanval, serveren beter en scoren met bekeken aanvallen. Uiteindelijk winnen we deze set met 15-12 en derhalve met 3-2 de wedstrijd. Tsjakka.

En aangezien onze Dames 1 hun wedstrijd tegen de dames uit Sellingen met 3-1 wisten te winnen, kunnen we wel stellen dat het een goede avond was voor het Vlagtwedder volleybal. Monkey proud!! Whahaha.

Na het laatste fluitsignaal volgen als gebruikelijk de schouderklopjes, de high-fives (geen rondedansjes deze keer), de bedankjes naar de trouwe supporters en de gebruikelijke gang naar de kantine, alwaar de overwinning gevierd werd met volgens sommigen koppijn bier. Haha. Het smaakte er niet minder om. We leven in het nu. Morgen zien we wel weer verder.  Ook werd de wedstrijd nog ff tot in detail geanalyseerd en werden de eigen acties zoals gebruikelijk opgehemeld en de spot gedreven met belachelijke acties van mede-teamgenoten. Onderhands aanvallen, onder het net door serveren, voetballen ipv volleyballen, opstellingsfouten, duiken met het tempo van een op gang komende olietanker …. we kunnen het allemaal. Hihi.. En het was nog lang onrustig in de kantine….. en ook onder de douches kwamen tot laat nog de smartlappen van o.a. Bloody Mary (boem tik tik, boem tik tik) en nog wat andere klassiekers voorbij (door de overwinningsroes door mij niet meer op te roepen welke dat dat waren, ahum). Wat n team.

Tot een volgende keer.

 

Jéékéé

 

 

Verslag bekerwedstrijd Vios Kolham H2 – VSV ’74 H1

volleyballen

Het is al weer een tijdje geleden dat ondergetekende wat van zich heeft laten horen, dus kwam Heren1 er de laatste tijd een beetje bekaaid van af. Maar ja, als de resultaten niet zo denderend zijn, dan sta je ook niet te springen om in de pen (toetsenbord) te klimmen. Ook al lopen we daar niet voor weg. Maar goed, dat is een ander verhaal. De aandachtige lezers van wedstrijdverslagen zal het niet ontgaan zijn, there is a new player in town and his name is Jos. Jos is dit seizoen als een komeet uit de startblokken gegaan en bestookt ons te pas en te onpas met wedstrijdverslagen van onze Heren 2. En ondergetekende net zo lang lastig blijven vallen totdat het verslag ook daadwerkelijk op de site is geplaatst en in de verschillende app-groepen is rondgestuurd. Haha. Goed bezig Jos. Maar ja, het gevolg is wel dat Heren 1 een beetje ondergesneeuwd dreigde te geraken. Daar moest maar weer eens verandering in komen, dus bij deze.

Doorgedrongen tot de tweede ronde in het bekertoernooi, na in de eerste ronde te zijn vrijgeloot. Onze tegenstander in deze bekerronde waren onze vrienden uit Kolham, waar we in het verleden al meerdere malen legendarische wedstrijden tegen hebben gespeeld. En ik kan jullie nu alvast verklappen, ook deze zal in de annalen komen van memorabele wedstrijden in de categorie “Weet je nog oudje”. Tot in lengte van dagen zullen er herinneringen worden opgehaald onder degenen die er vanavond bij waren en zullen de niet-aanwezigen ff fijntjes tot in detail uitgelegd krijgen van wat er zich deze avond allemaal heeft afgespeeld. Hoppa, gevraagd of ongevraagd, we doen het graag. Haha.

Vanwege de krappe selectie werd de hele ziekenboeg ontruimd en moest iedereen die ziek, zwak of misselijk was er toch aan geloven. Spelen moeten we. Dus alle schouderproblemen, hoestbuien, wrakke knieën of ik-voel-me-niet-zo-lekker gevoelens kwamen deze avond op het tweede plan. Wij zijn echte kerels, wij verbijten dat. Soms… af en toe… als er geen vrouwen in de buurt zijn…

Dus Jurjan, Erik, Bas, René, gastspeler Harry en ondergetekende gaven vanavond acte de présence. Al tijdens het inspelen waren de voortekenen ons niet erg gunstig gezind. Spelen op donderdagavond 19.00 uur is nou niet echt onze favoriete avond… De volleyballen van de tegenstander waren wel erg hard opgepompt…. Het licht boven het net was wel heel erg fel….. Het is goed te merken dat de sporthal bovenop de aardgasbel staat, jemig wat was het warm….. De drinkflesjes van de hoestende en zwakke teamgenoten moesten ff apart gehouden worden, want we willen niet nog meer zieken in het team….. de allereerste competitiewedstrijd dit seizoen tegen Vios ging verloren met 3-1. Gelukkig gaat voor dit laatste ook de volgende regel weer op: resultaten behaald in het verleden, zijn geen garantie voor hedenavond.

Whahaha, net een stelletje ouwe wijven. Elk excuus wordt van tevoren (en ook vooral na afloop) aangegrepen om een mindere prestatie te verbloemen.

Tot zover de bespiegelingen vooraf. Over naar het echte verloop van de wedstrijd. Aangezien we met niet al te hoge verwachtingen zijn afgereisd naar Slochteren, is het verbazingwekkend om te zien dat we de eerste set goed stand houden. Wat heet….. we nemen een kleine voorsprong en geven die tot aan het einde toe niet meer uit handen. Vooral door eigenlijk een goede service van iedereen zetten we de tegenstander goed onder druk. Door hun mindere pass weten ze hun spelverdeler niet op maat te bedienen en worden hun goede aanvallers maar mondjesmaat bediend. Da’s logisch…. En als we dan zelf lekker meeballen, win je de eerste set zomaar met 25-22.

De tweede set weet Vios steeds een kleine voorsprong te behouden. René trekt steeds witter weg en weet zich maar met moeite in het veld staande te houden. Uiteindelijk werpt hij toch de spreekwoordelijke handdoek en vertrekt met gezwinde spoed richting WC om aldaar op zijn knieën zijn maaginhoud ….. Nou ja, ik hoef niet in detail te treden. U kunt zich vast wel een voorstelling maken van wat er zich daar heeft afgespeeld. René heeft een klein cadeautje achtergelaten en de WC was (zoals hij zelf later aangaf) ff zijn beste vriend!!!

Door alle consternatie is het mij volledig ontgaan of René in de tweede of derde set het veld ruimde. In ieder geval ging de tweede set verloren en moesten we de derde set spelen met vijf man, aangezien we geen reserve speler hadden.

Maar ja, niet alleen bij ons was het aanpassen geblazen. Ook de scheids raakte er een beetje van in de war. Vijf spelers, hoe moet dat met de opstelling dan??? Steeds 3 aan het net of blijft de opengevallen plek van René intact en mag er in het geval hij bij het net zou staan, er nog maar 2 aanvallers bij het net bevinden. En ook de tegenstander wist zich ff geen raad met de situatie. Ze profiteerden niet van de grotere ruimtes op het speelveld. En als ze dan achter komen te staan, dan voel je het aankomen. Ze konden de druk niet aan. Wij speelden alsof het een trainingspartij betrof. En op de training kunnen we alles… Hatseflats. Derde set in de pocket. Iedereen keek vol ongeloof toe. Spelers van hun Heren 1 snelden zich naar ons veld om getuige te zijn van iets unieks.

De vierde set gingen we lekker door met waar we gebleven waren, alhoewel we meteen op achterstand gezet werden. Onnodig verloren door wat wilde acties en persoonlijke foutjes. Ook dat kunnen we. Ahum..

En dus waren we genoodzaakt tot het spelen van een vijfde set. En wat de hele wedstrijd zich al een beetje aandiende, voltrok zich in de vijfde set. Wij namen een lichte voorsprong en Vios wist zich geen raad met spelen tegen een team met 5 spelers. Ze konden de druk niet aan. Als aangeschoten wild stonden ze in het veld met ogen zo groot als keken ze recht in grote schijnwerpers…. En aldus voltrok zich een historische gebeurtenis. Met een team van 5 spelers een wedstrijd met 3-2 winnen. Wij waren erbij!!! Dronken van geluk vielen we in elkaars armen. Een rondedansje deed de temperatuur in de hal stijgen tot het kookpunt. Publiek stond op de banken en keek vol ongeloof toe. Tegenstanders bogen het hoofd en mompelden iets van “goed gespeeld” en “gefeliciteerd”. U begrijpt, ik overdrijf maar een klein beetje. Maar dit voelde wel heel errug lekker!!!! Tsjakka.

Daarna kwam het besef…..Verdorie….toch weer een ronde verder…hoe gaat dat wel niet worden met deze krappe selectie. Nou ja, dat zien we dan wel weer. Eerst nog ff nagenieten. Cupfighters forever!!!

Tot een volgende keer.

Jeekee