Wedstrijdverslag VKM D1 – VSV’74 D1

 

img-20161008-wa0021 img-20161008-wa0019

 

Hierbij een wedstrijdverslag van onze Dames1 tegen VKM. Dit keer niet door vaste verslagschrijfster Annemarie, maar op verzoek van Nicole is mij gevraagd een kleine bloemlezing te schrijven over dit treffen. En het moest vooral leuk zijn. Oef. Daar het verzoek achteraf kwam, dus onverwacht, is de inhoud misschien niet altijd even waarheidsgetrouw. Want er werd natuurlijk ook met een scheef oog gekeken naar de wedstrijd van onze Dames 2. Jullie moeten het mij maar vergeven.

Zaterdagavond 8 oktober, zelf net met Heren 1 in Emmen met 4-0 op de kl..en gehad (letterlijk en figuurlijk, maar dat is a whole different story. Misschien dat Bas daar nog eens een uitspraak over wil doen ……. oef!!)
Ja, en wat ga je dan doen om die nare smaak weg te spoelen?? Tuurlijk, je kunt zielig in een hoekje gaan zitten treuren, , thuis op de bank een emmer ijs leeg eten of het op een zuipen gaan zetten . Maar niets van dat alles, we kunnen natuurlijk ook dames 1 en 2 gaan aanmoedigen die allebei tegelijkertijd hun wedstrijden moeten spelen in het dorp van de kouvreters (zie Wikipedia voor tekst en uitleg haha) dat wij tegenwoordig kennen als Muntendam.

Daar moest het dames vlaggenschip van onze club aantreden tegen de Dames 1 van Volleybal Klub Muntendam. Aangezien de vorige wedstrijd tegen Tyfoon met 4-0 werd verloren, was een troosteloze laatste plaats in de poule hun deel. Daar wilden onze dames coute que coute (stoere woord’n ja, Frans voor ten koste van alles) verandering in aanbrengen.

Bij het aanmoedigen van onze damesteams verdwijnt het sneue gevoel als sneeuw voor de zon en wordt je weer helemaal blij van binnen. Ahum. Nou, dat is precies de bedoeling, dus togen Jurjan en ondergetekende naar de Ruitershorn, de pittoreske, schilderachtige en hartverwarmende sporthal van de kouvreters. Laten we zeggen dat de sporthal een kleine makeover nodig heeft. Maar goed, de plaatselijke Karst, spin in het web van VKM, maakt veel goed door zijn gastvrijheid en kookkunsten.

Aldaar aangekomen, nuttigden wij eerst het één en ander uit de plaatselijke keuken, terwijl de VSV dames zich in het zweet joegen tijdens hun warming up.  Ik moet zeggen, het krachtrondje ziet er profi uit, dames!!
Onze dames waren aangenaam verrast door onze aanwezigheid en een warm onthaal viel ons ten deel. Zoals ik al zei, het sneue gevoel verdween als sneeuw voor de zon. Whahaha.

Aangezien Rianne met ongelooflijke rugklachten (en een korset) rondliep, mocht Janine proberen haar te doen vergeten door de opengevallen plek in te nemen. Rianne mocht als een koningin plaatsnemen op de bank om van daaruit het team te coachen, aan te moedigen, te sturen en om de puntentelling in de gaten te houden.
Wikipedia vermeldde het al, handige en slimme kooplui die Muntendammers, maar van puntentelling bijhouden bij een volleybalwedstrijd hebben ze geen kaas gegeten. Whahaha. Laten we zeggen, dat er af en toe creatief mee werd omgegaan.

Over de wedstrijd kan ik kort zijn, maar doe het niet. Het spel was hartverwarmend. Er werd gedoken en verdedigd dat het een lieve lust was. De witte kousen deden de nog steeds zomers verkleurde ledematen zeer goed uitkomen.(vandaar misschien ook wel de gratis aangeboden bitterballen na afloop in de kantine,  jaja. Dat zal de heren met hun melkflessen niet gauw overkomen, Ajetoo). Ellenlange ralleys, waarna beide ploegen maar al te graag time outs wilden aanvragen om op adem te komen en aan het zuurstof te gaan, hahaha. En zelfs een enkele driemeter aanval viel te aanschouwen. Goed bezig!!!

Maar goed, de eerste set werd overtuigend binnen gesleept met 25-19. Annemarie met haar oogstrelende techniek en fraaie opslag. Jannet met haar bekende cross geslagen midaanvallen (Hoewel er in ieder geval twee in de looplijn richting werden geslagen – verrassend, een unicum naar wij dachten). De rust en overzicht van Carola en oprechte blijheid bij een door haar gescoord punt (maar één keer trainen, en dan zo spelen  nou, dan kun je wel wat). Ellen met haar drive naar de bal, goed verdedigend werk en spelverdelen. Janine, die moeiteloos Rianne’s plek innam, ballen opeiste en goed aanviel, kortom speelde alsof ze al jaren in het eerste stond. En dan nog Nicole, tja wat zal ik er van zeggen … iedereen kent haar kwaliteiten, kan aanvallen als de beste als ze de bal goed raakt en hoog opspringt (tegenstandster loopt nu uren na de wedstrijd nog rond met een rode wang) en in het bezit van een snoeiharde service.

U begrijpt het, als alle stukjes goed in elkaar passen, hebben we het hier over een taai, moeilijk te verslaan team. Maar goed, als dan ineens niet meer overtuigend aangevallen wordt, men verdedigend wat steekjes laat vallen, een creatieve puntentelling wordt toegepast en een scheidsrechter af en toe wat details in de wedstrijd ontgaat, tja dan kan zelfs dit team het lastig krijgen. Een tweede set kun je dan zomaar verliezen met 33-31. En zo gebeurde het ook. Erg jammer, maar wel optimaal gebruik gemaakt van het bondsgeld, laten we maar zeggen.

De derde en vierde set werd door het team (en Rianne) de rug gerecht en korte metten gemaakt met de tegenstander. Een formaliteit, want VKM had zijn kruit verschoten en VSV schakelde een tandje bij. Setstanden respectievelijk 25-12 en 25-14. Wammes, Hatseflats. 3-1 overwinning. Vier punten in de pocket. Strik erom en meenemen naar Vlagtwedde. Atejoo!! Verlost van die hatelijke nul en de laatste plaats in de poule. De blik kan naar boven worden gericht.

En aangezien Dames2 tegelijkertijd klaar was met hun wedstrijd en verdienstelijk met 2-2 had gelijkgespeeld, kan ik zeggen dat het een vruchtbare avond is geweest voor het Vlagtwedder vrouwen volleybal. Waarvan akte.

Daarna zal het nog lang onrustig zijn geweest in de kantine met de gratis bitterballen, de flessen rosé, het gebral van de Vlagtwedders dat ontaardde in het zingen van overwinningsliederen en natuurlijk is iedereen na de wedstrijd de beste vrienden/vriendinnetjes van elkaar (zoals een bekende Nederlandse wijsgeer al zei: als je wint, heb je vrienden, rijen dik, echte vrienden) en wordt er vol lof gesproken over de prestaties van medeteamgenoten. Tenminste …. dat denk ik ….. zo gaat het bij ons mannen in ieder geval na een overwinning wel (alleen wordt de rosé dan ingeruild voor het edele gerstenat). Hoppa.

Hoe het ook zij, het was een voorrecht om bij beide wedstrijden als toeschouwer aanwezig te mogen zijn. Ahum. Nou goed dan, ff serieus, het was geen straf.

Wie weet tot een volgende keer.

 

Jéékéé