Verslag bekerwedstrijd Vios Kolham H2 – VSV ’74 H1

volleyballen

Het is al weer een tijdje geleden dat ondergetekende wat van zich heeft laten horen, dus kwam Heren1 er de laatste tijd een beetje bekaaid van af. Maar ja, als de resultaten niet zo denderend zijn, dan sta je ook niet te springen om in de pen (toetsenbord) te klimmen. Ook al lopen we daar niet voor weg. Maar goed, dat is een ander verhaal. De aandachtige lezers van wedstrijdverslagen zal het niet ontgaan zijn, there is a new player in town and his name is Jos. Jos is dit seizoen als een komeet uit de startblokken gegaan en bestookt ons te pas en te onpas met wedstrijdverslagen van onze Heren 2. En ondergetekende net zo lang lastig blijven vallen totdat het verslag ook daadwerkelijk op de site is geplaatst en in de verschillende app-groepen is rondgestuurd. Haha. Goed bezig Jos. Maar ja, het gevolg is wel dat Heren 1 een beetje ondergesneeuwd dreigde te geraken. Daar moest maar weer eens verandering in komen, dus bij deze.

Doorgedrongen tot de tweede ronde in het bekertoernooi, na in de eerste ronde te zijn vrijgeloot. Onze tegenstander in deze bekerronde waren onze vrienden uit Kolham, waar we in het verleden al meerdere malen legendarische wedstrijden tegen hebben gespeeld. En ik kan jullie nu alvast verklappen, ook deze zal in de annalen komen van memorabele wedstrijden in de categorie “Weet je nog oudje”. Tot in lengte van dagen zullen er herinneringen worden opgehaald onder degenen die er vanavond bij waren en zullen de niet-aanwezigen ff fijntjes tot in detail uitgelegd krijgen van wat er zich deze avond allemaal heeft afgespeeld. Hoppa, gevraagd of ongevraagd, we doen het graag. Haha.

Vanwege de krappe selectie werd de hele ziekenboeg ontruimd en moest iedereen die ziek, zwak of misselijk was er toch aan geloven. Spelen moeten we. Dus alle schouderproblemen, hoestbuien, wrakke knieën of ik-voel-me-niet-zo-lekker gevoelens kwamen deze avond op het tweede plan. Wij zijn echte kerels, wij verbijten dat. Soms… af en toe… als er geen vrouwen in de buurt zijn…

Dus Jurjan, Erik, Bas, René, gastspeler Harry en ondergetekende gaven vanavond acte de présence. Al tijdens het inspelen waren de voortekenen ons niet erg gunstig gezind. Spelen op donderdagavond 19.00 uur is nou niet echt onze favoriete avond… De volleyballen van de tegenstander waren wel erg hard opgepompt…. Het licht boven het net was wel heel erg fel….. Het is goed te merken dat de sporthal bovenop de aardgasbel staat, jemig wat was het warm….. De drinkflesjes van de hoestende en zwakke teamgenoten moesten ff apart gehouden worden, want we willen niet nog meer zieken in het team….. de allereerste competitiewedstrijd dit seizoen tegen Vios ging verloren met 3-1. Gelukkig gaat voor dit laatste ook de volgende regel weer op: resultaten behaald in het verleden, zijn geen garantie voor hedenavond.

Whahaha, net een stelletje ouwe wijven. Elk excuus wordt van tevoren (en ook vooral na afloop) aangegrepen om een mindere prestatie te verbloemen.

Tot zover de bespiegelingen vooraf. Over naar het echte verloop van de wedstrijd. Aangezien we met niet al te hoge verwachtingen zijn afgereisd naar Slochteren, is het verbazingwekkend om te zien dat we de eerste set goed stand houden. Wat heet….. we nemen een kleine voorsprong en geven die tot aan het einde toe niet meer uit handen. Vooral door eigenlijk een goede service van iedereen zetten we de tegenstander goed onder druk. Door hun mindere pass weten ze hun spelverdeler niet op maat te bedienen en worden hun goede aanvallers maar mondjesmaat bediend. Da’s logisch…. En als we dan zelf lekker meeballen, win je de eerste set zomaar met 25-22.

De tweede set weet Vios steeds een kleine voorsprong te behouden. René trekt steeds witter weg en weet zich maar met moeite in het veld staande te houden. Uiteindelijk werpt hij toch de spreekwoordelijke handdoek en vertrekt met gezwinde spoed richting WC om aldaar op zijn knieën zijn maaginhoud ….. Nou ja, ik hoef niet in detail te treden. U kunt zich vast wel een voorstelling maken van wat er zich daar heeft afgespeeld. René heeft een klein cadeautje achtergelaten en de WC was (zoals hij zelf later aangaf) ff zijn beste vriend!!!

Door alle consternatie is het mij volledig ontgaan of René in de tweede of derde set het veld ruimde. In ieder geval ging de tweede set verloren en moesten we de derde set spelen met vijf man, aangezien we geen reserve speler hadden.

Maar ja, niet alleen bij ons was het aanpassen geblazen. Ook de scheids raakte er een beetje van in de war. Vijf spelers, hoe moet dat met de opstelling dan??? Steeds 3 aan het net of blijft de opengevallen plek van René intact en mag er in het geval hij bij het net zou staan, er nog maar 2 aanvallers bij het net bevinden. En ook de tegenstander wist zich ff geen raad met de situatie. Ze profiteerden niet van de grotere ruimtes op het speelveld. En als ze dan achter komen te staan, dan voel je het aankomen. Ze konden de druk niet aan. Wij speelden alsof het een trainingspartij betrof. En op de training kunnen we alles… Hatseflats. Derde set in de pocket. Iedereen keek vol ongeloof toe. Spelers van hun Heren 1 snelden zich naar ons veld om getuige te zijn van iets unieks.

De vierde set gingen we lekker door met waar we gebleven waren, alhoewel we meteen op achterstand gezet werden. Onnodig verloren door wat wilde acties en persoonlijke foutjes. Ook dat kunnen we. Ahum..

En dus waren we genoodzaakt tot het spelen van een vijfde set. En wat de hele wedstrijd zich al een beetje aandiende, voltrok zich in de vijfde set. Wij namen een lichte voorsprong en Vios wist zich geen raad met spelen tegen een team met 5 spelers. Ze konden de druk niet aan. Als aangeschoten wild stonden ze in het veld met ogen zo groot als keken ze recht in grote schijnwerpers…. En aldus voltrok zich een historische gebeurtenis. Met een team van 5 spelers een wedstrijd met 3-2 winnen. Wij waren erbij!!! Dronken van geluk vielen we in elkaars armen. Een rondedansje deed de temperatuur in de hal stijgen tot het kookpunt. Publiek stond op de banken en keek vol ongeloof toe. Tegenstanders bogen het hoofd en mompelden iets van “goed gespeeld” en “gefeliciteerd”. U begrijpt, ik overdrijf maar een klein beetje. Maar dit voelde wel heel errug lekker!!!! Tsjakka.

Daarna kwam het besef…..Verdorie….toch weer een ronde verder…hoe gaat dat wel niet worden met deze krappe selectie. Nou ja, dat zien we dan wel weer. Eerst nog ff nagenieten. Cupfighters forever!!!

Tot een volgende keer.

Jeekee