Wedstrijdverslag MSK H2 – VSV ’74 H2

 

Op deze koude winterdag reisden we af naar Musselkanaal. Omdat de een later wilde komen, de ander direct naar huis wilde na de wedstrijd en weer een ander nog aan het werk moest, kwamen we weer met een heel wagenpark aan auto’s. Ooit zal er een moment komen dat we met meer auto’s dan spelers komen.

De eerste set gingen we er vol goede moed tegen aan. Al snel werd duidelijk dat MSK moeite had met onze aanvalsdruk. De pass lag over het algemeen goed en spelverdeler Groenwold bediende onze slagkracht gestadig en onze tegenstander had hier geen antwoord op. 12-25

Zoals zo vaak na het winnen van een set, kregen we ook vandaag de set er na een inzinking. Nu zijn wij de laatste die toegeven dat we echt zo slecht waren. We spreken liever van sociaal volleybal, het is natuurlijk ook sneu voor al die twee MSK-supporters om hun cluppie met 0-4 te zien verliezen. Er zijn er ook die beweren dat we braaf de prognose van de NEVOBO-app naleven. Tot slot is er nog een klein groepje binnen ons team dat zo bang is voor promotie dat ze van binnen een klein vreugdedansje doen wanneer we weer ergens een setje laten liggen. Iets met doelstelling ofzo. Hoe dan ook, we prutsten er duchtig op los. Menig rally deed denken aan een potje ping-pong op ons jaarlijkse weekendje weg, tot ongenoegen van coach Wiegers. De tweede time-out bij 24-20 mocht niet meer baten: we verloren en dat hadden we vooral aan ons zelf te danken. 25-20

Gelukkig herpakten we ons. De derde set wiebelde qua niveau tussen zitvolleybal en eredivisie, we zijn zo stabiel als het element francium (zoek maar op als je tijd hebt) Echt in de problemen kwamen we niet meer na de 10 punten: 17-25

En dan die legendarische laatste set. Hij deed qua niveau een hoop denken aan de tweede, een hoop gehannes en getafeltennis (pingpong mag je niet zeggen) Bij een stand van 18-13 werd duidelijk dat er even uit een ander vaatje getapt moest worden. Spontaan was het lek letterlijk boven en het was Jeroen die nattigheid op zijn schouder voelde. Het plafond van de Veenhorst lekte door en er vormde zich een plasje op de midachterpositie. Pietlutten als we zijn weigerden we verder te spelen en maanden we scheidsrechter Glamocic tot het gebruik van zijn heldere verstand. Na een kort overleg besloot de scheidsrechter tot een volksverhuizing. In eerste instantie bleek het veld weinig invloed te hebben en kruimelden we verder tot 20-15. Maar toen… toen kwam onze lievelingshipster Jeroen aan opslag. Met rake klappen speelde hij heel de pass van Musselkanaal uit elkaar. Het werd duidelijk dat wanneer de bal van Jan G. via René via Jos naar Jeroen werd doorgegeven, laatstgenoemde dan een punt scoorde met zijn opslag. Bijgelovig als we zijn, werd hier krampachtig aan vastgehouden, zélfs als de bal al tot aan bij Jeroen was geraakt. Op deze manier scoorde Jeroen liefst 10 punten op een rij en zo trokken we tóch de overwinning over de streep en continueren wij onze ongeslagen reeks: 20-25, 1-3!

Domme sport eigenlijk dat volleybal, een meegereisde dochter had er helemaal niks mee. Ik ben blij dat haar vader wel zijn dag had.

Groeten Jos