Wedstrijdverslag VSV ’74 H1 – Set Uppers H2

image-3566193

De zomer grotendeels voorbij. Voor de mannen van VSV betekent dat er weer een eind is gekomen aan een periode van ballen in het zand bij Erik, zand onder de voeten en teennagels, machtig mooie beachtoernooien in de wijde omtrek spelende met zonen, dochters of teammaatjes. Zucht. De focus wordt weer gericht op het zaalgebeuren. Afgelopen woensdag stond de eerste competitiewedstrijd van het nieuwe zaalseizoen op de agenda en werd het rulle zand verruild voor een hardere ondergrond. Als dan uiteindelijk het zaalseizoen weer begint en het zaalschoeisel ondergebonden dient te worden, is het altijd ff weer acclimatiseren. Want beachvolleybal mag dan dezelfde sport zijn, het spelletje is toch wezenlijk anders. En wij oude mannen zijn nogal gevoelig voor veranderingen zoals jullie wel weten.  Dus de drie trainingen voorafgaande aan deze wedstrijd hadden we dan ook hard nodig.

Tegenstander deze avond waren de heren van het tweede team van de Set Uppers uit Scheemda. Al jaren een ploeg die we in de competitie tegenkomen, dus eigenlijk geen geheimen voor elkaar hebben. Een week daarvoor reeds hernieuwd kennisgemaakt tijdens een oefentoernooitje en toen gelijkgespeeld. Een geslepen team met een goede spelverdeler en enkele goede aanvallers. Altijd wel aan elkaar gewaagd.

En weer waren de voortekenen voor ons niet bijster geweldig. Eigenlijk best wel dramatisch. Erik, onze boomlange midman, minstens een half jaar in de lappenmand wegens een schouderblessure. Al zou je het niet zeggen na het zien van foto’s van de feestweek. Haha. Maar erg is het wel en we wensen hem een spoedig herstel. Richard, onze nestor, tassensponsor en magnesiumgoeroe en liefhebber van ouwe snoepjes (of zoiets), meldde een onwillig spiertje in zijn bovenbeen. Jongens, ik kan niet zo goed springen bij de aanval. Dus eigenlijk niets nieuws onder de zon. Whahaha. Ik verdenk hem ervan iets te vaak en te hard met zijn voet te hebben gestampt tijdens de opslag bij het beachvolleyballen. Ook Jos, onze ras entertainer, spring in het veld, ballonnenknoper en kindervriend, meldde op de app al zich niet helemaal fris te voelen. René, betonstorter en zangzaad deskundige, had behoorlijk last van zijn ribben na een onzachte aanvaring met één of ander hard deel van Jos tijdens de training de week ervoor. Hmmmmm. Het team deze avond werd compleet gemaakt met spelverdeler Jurjan (Thornwood voor intimi – of Dolly, wat jullie willen) en ondergetekende (midspeler – dus per definitie een slechte volleyballer, maar als altijd een baken van rust haha) en met twee gastspelers uit het tweede: met libero en bijna opa Fedde en met onze telecommunicatie vraagbaak en bijna pappa Ferdy.

Dat midspelers per definitie slechte volleyballers zijn wil ik hierbij voor de niet ingevoerden nog wel ff uit de doeken doen. In het verleden hadden we een roemruchte speler in ons midden, een wijze uit het oosten, die ons bij tijd en wijle overspoelde met dit soort gevleugelde uitspraken. Deze is voor altijd blijven hangen: “de slechtste volleyballers staan op mid” Whahaha.

Dit terzijde. Terug naar de aanloop van de wedstrijd. Tel daarbij op dat een kwartier voor aanvang we nog maar met vier man op het veld stonden en er in geen velden of wegen een scheidsrechter te bekennen was, dan is duidelijk dat de aandacht meer uitging naar de randzaken dan naar een degelijke warming up.

Toen de opgetrommelde scheidsrechter ten tonele was verschenen konden we uiteindelijk met de wedstrijd beginnen. Voor het oog van de redelijk gevulde tribune trokken we gelijk van leer deze eerste set. Passing kwam lekker aan bij Jurjan, die kwistig rondstrooide met zijn set ups. Ook naar plekken waar dan geen aanvaller stond, maar dat terzijde. Foutje, bedankt. Whahaha.Steeds stonden we een paar punten voor en deze voorsprong werd ook niet meer weggegeven. Setwinst met 25-21

En ondanks de waarschuwingen van Fedde over het vervolg en de kop erbij houden, niet te gemakkelijk denken en geconcentreerd te blijven, trapten we er toch weer in. Ondanks dat de passing en het verdedigen wel lekker liep, kwamen we op gegeven moment er aanvallend niet meer door. Een achterstand was het gevolg en gingen we uiteindelijk de bietenbrug op met 21-25.

Na een kleine tactische omzetting pakten we de draad uit de eerste set weer op en werden de derde en vierde set op bekeken wijze binnen gehaald. Setstanden 25-19 en 25-20. Ondanks dat er eigenlijk per saldo betere aanvallers tegenover ons bij het net stonden, kwam het er bij de Set Uppers niet echt uit. Gelukkig voor ons. Daarbij moet wel gezegd worden dat op een aantal cruciale momenten we de scheids ook niet echt tegen ons hadden. Maar ja, zonder geluk vaart niemand wel.

Verder gaat er nog een speciale pluim uit naar René. Dat je met gekneusde ribben nog zo kunt spelen en durft te duiken, met je hand op de borstkas om je ribben vast te houden om zo een aanloop vanuit het achterveld te nemen om die aanval nog af te maken ………. respect, diepe buiging.

Na het overwinningsdansje zette de gezelligheid zich voort in de kantine. Zoals altijd gaat dat gepaard met veel schouderklopjes, gezang, anekdotes en een beetje jennen. Zoals alleen kerels dat kunnen…. Heerlijk. Altijd fijn om met 4 punten in de pocket het seizoen te beginnen. Dan smaakt dat biertje net ff wat lekkerder. Het was nog lang onrustig in Vlagtwedde….

Ook na afloop in de compleet gerenoveerde kleedkamer en douches was het weer als vanouds gezellig. De make over is goed gelukt. Alleen jammer dat er nu in etappes gedouched moet worden vanwege het aantal beperkte douchekoppen. Aan de andere kant kan wel de andere helft van het team nog ff aan de Amstel of Hertog Jan blijven lurken. Elk nadeel heb zijn voordeel heeft een ander wijs man wel eens gezegd. En of die gelijk had.

Tot zover het eerste verslag dit seizoen. We zullen jullie met enige regelmaat lastig vallen met onze prestaties en beslommeringen. In goede en slechte tijden. Tot een volgende keer.

Jéékéé