Wedstrijdverslag VSV’74 H2 – Thriantha De Zwien’n H3

 

 

 

 

V.S.V. ’74 HS 2 – Thriantha de Zwien’n HS3 (4-0)

Na al weer de vierde 4-0 overwinning van het seizoen werd ik door Jan Groenwold aan de mouw getrokken of het niet weer tijd werd voor een verslag. Inderdaad, als je als team zo goed bent *kuch, kuch* dan moet er het een en ander worden vastgelegd opdat deze prestaties niet in vergetelheid raken. Bent u begonnen aan dit stukje met de verwachting van een gedetailleerde verslaglegging van de daadwerkelijke wedstrijd? Helaas, volleybalverslagjes gaan vooral om randzaken: het bier in de kantine, wat vooraf ging in de kleedkamer en het wel en wee binnen het team etc. Wat opviel was het massaal toegestroomde publiek: liefst acht man had de kou getrotseerd en zat verwachtingsvol in de oranje kuipstoelen. Grote afwezige was heren 1.. Beton storten, vrouw op bezoek, last van steukeleritus, geen idee waar ze druk mee waren maar toch jammer mannen!

Op de bank begon Bas G.; de gedachte van coach Jan W. was hierbij dat hij even wat extra tijd had om te herstellen van zijn rugklachten. Bovendien, als je niet traint dan begin je op de bank. Bas’ pretoogjes zagen een scherp VSV. In de eerste set was er vanaf het begin een hoop beleving, ieder punt werd gevierd en er werden scheepsladingen high-fives gegeven. Bij ieder uitgebreid gevierd punt kwamen de Drentse gezichten 2 tinten chagrijniger te staan. We hadden een team met de naam “Zwien’n”  toch wat minder serieus verwacht. Al snel werd een punt of 7 afstand genomen, hoofdaanvaller Jeroen scoorde een boel punten, goed gedaan!   25-16

Na de klinkende overwinning in set 1 werd de scherpe lijn van onze heren doorgetrokken. Alle punten werden gevierd met een feestje alsof er een kampioenschap was binnengesleept. In de Time-outs hamerde coach Jan ook op het belang van beleving: “dat vind’n ze nait mooi” Natuurlijk hier en daar wat schoonheidsfoutjes, al met al werd de set makkelijk binnengeharkt.  25-13

In de derde set mocht Jasper op mid, onze Mannie had zich in de eerste twee sets al behoorlijk laten gelden met tactische balletjes, éénhandblocks en hard geslagen ballen maar ook Jasper kon er wat van. Chapeau. Dien mamme is trots op die! Jeroen deelde met zijn opslag nog even een headshot uit op een Schoonenbeeker (of kwamen ze nou uit Delfzijl) en op Jan G.’s nekspieren na, verder weinig spannends in deze set: 25-15

Gelukkig werd het voor de neutrale bezoeker toch nog heel even spannend, de zwijntjes kwamen zo waar op een voorsprong in het begin van de vierde Set.  Ondergetekende werd door de staartdrager aan de andere kant van het net verleid tot een sprongservice. “Geert had die wel drai moal wisselt” Toen deze slechts 3,5 cm buiten het veld plofte (als verslagschrijver bepaal je namelijk hoe weinig het scheelde) zette telster Kim 9-9 op het bordje. Kim, bedankt trouwens. Neem je Swiffer de volgende keer ook weer mee? Gelukkig toonden onze heren karakter, na het matige begin herpakten ze zich en liepen uit op onze Drentse gasten. Toen de overwinning in kannen en kruiken was klonk er een zacht hop-hop-hop vanaf de tribune; het was trainer Mick! Zijn inzet werd massaal beantwoord door ons vierstemmig Urker mannenkoor en zo werd al hop-hop-hoppend de overwinning binnengesleept. 25-14

Het bier vloeide rijkelijk in de kantine en natuurlijk werd er gepocht hoe goed we wel niet waren. Deels terecht, we staan immers tweede inmiddels, maar we moeten uiteraard niet naast onze schoenen gaan lopen. Ik ging als een wijzer man de kantine uit; zo weet ik nu dat turqoise een soort groenblauw (of blauwgroen) is en dat als je chicks aan je tafel wilt je dan volleybaltrainer moet worden. Bedankt Lisa en Herman. Bovendien wandelde ik naar buiten met de mondelinge toezegging op zak van Manfred en Jan Wiegers dat zij een stukje doen tijdens de bonte avond bij het weekendje weg. Leuk mannen, ik kan niet wachten!

Groetjes Jos!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag VSV’74 H1 – Oostermoer H1

 

th

 

Het werd weer eens hoog tijd voor een verslag over het reilen en zeilen van het Heren 1 team. Het was al weer veel te lang geleden sinds het laatste wedstrijdverslag, dus smeekbedes van teamgenoten kwamen al mijn kant op en de druk werd subtiel opgevoerd. Nou, bij deze dan.

Het laatste verslag dateert al weer van 10 oktober vorig jaar. In de tussentijd is er veel gebeurd en veranderd. Van eens zo trotse koploper (weliswaar na 1 of 2 gespeelde wedstrijden) zijn we afgegleden naar de onderste regionen van onze poule, waarbij we bijna wekelijks wedstrijden op leven en dood moeten voeren. Sometimes you win, sometimes you loose. Toch worden nog wel de nodige punten bijeen gesprokkeld en konden we 2 teams wel steeds onder ons houden.

Ondertussen was onze Dolly 50 jaar geworden en van zijn feest zijn we nog dagenlang ondersteboven geweest. Ook het onvergetelijke lied over schapen is tot onze grote spijt in ons geheugen gegrifd. Whahaha….

In de maand januari moesten we Jos missen, vanwege zijn trip naar Japan. Onze Dutchie in Japan hield ons bijna dagelijks via de sociale media op de hoogte van zijn belevenissen. Daar dompelde Joshi (voor intimi…) zich onder in de plaatselijke cultuur en genoot met volle teugen van al het goede dat hij op zijn pad tegenkwam.

Ook voor het team bracht het begin van 2018 veel goeds. Er werden de nodige overwinningen geboekt en tot de wedstrijd van afgelopen woensdag werd er nog geen verliespartij genoteerd. Daarnaast heeft Gert de schone taak van coach bij de thuiswedstrijden op zich genomen. Een baken van rust en overzicht, die het vlaggenschip van de vereniging met ferme hand de juiste koers op laat varen. Haha…  En wee je gebeente, dat je als team te frivool aan een set begint. Ken Gert niks verrekk’n dat ie na 3 punten al een time-out neemt. Ook niet als Jurjan nog probeert tegen te sputteren… Bam. Focus, dat wil ie zien.

Een 3-2 overwinning op de volksdansers uit Wildervank (dat schijnen altijd 3-2 wedstrijden te moeten zijn), een 4-0 uitoverwinning in Delfzijl tegen de hekkensluiter en vervolgens nog een 3-1 thuisoverwinning op Flash uit Veendam (waar we de heenwedstrijd wellicht één van onze slechtste wedstrijden van dit seizoen op de mat legden en een 4-0 nederlaag te slikken kregen). Een aardige moyenne, naar wij dachten.

Bij afwezigheid van Joshi hadden we bijstand gekregen van good old Mick Veldhuis. En ondanks zijn gebrek aan training en wedstrijdritme, wist hij met zijn gedrevenheid en overzicht dit aardig te verbloemen en het team tot grote hoogte en ongekende prestaties te stuwen. Hatseflats. Want die gedrevenheid wil nog wel eens ver te zoeken te zijn bij het team, zeker als het niet helemaal lekker loopt. Een matte bedoening, zullen we maar zeggen. Ook het juichen kan vaak beter. En laat Mick daar nou ook nog eens zeer bedreven in zijn. Kortom, een aanwinst.

Tot zover in het kort de beschouwingen vooraf. Woensdagavond wedstrijddag. De thuiswedstrijd tegen Oostermoer uit Gieten staat op het programma. De virtuele koploper uit onze poule. De heenwedstrijd in Gieten hadden we me 3-1 op de broek gehad. Een team met enkele zeer goede spelers, maar gelukkig voor ons bestaat dit team uit 12 personen. Na 2 sets werd het complete team gewisseld voor de andere zes spelers en zodoende konden we toen de derde set naar ons toetrekken. Het team lijkt geformeerd te zijn rond een Russische houthakker van 2 meter lang en even zo breed en handen als kolenschoppen. Als zijn aanvalsslagen de grond raken, slaan de aardbevingsmeters op tilt. Hij schijnt ook veelvuldig te trainen rond Loppersum. Slik.

Woensdagavond betraden ze de Westerwoldehal met 10 personen, waaronder de voorgenoemde GVR (grote vriendelijke reus). Tijdens het inslaan werd de vloer van de Westerwoldehal door de tegenstander weer danig geteisterd. Maar, onverschrokken als wij zijn, gingen we volledig op in onze eigen voorbereiding. Dit vinden wij niet raar….. nee, alleen maar heel bijzonder. Hahaha. (aangezien het hele land in de ban is van juf Ank, proberen wij ook maar een beetje op haar succes mee te liften)

Verder dient het verhaal van Jeekee niet onvermeld te blijven. Volgens eigen zeggen kampte hij met enorme rugklachten en was de dag ervoor danig door de fysio op de pijnbank weer in model geduwd en getrokken. Met een aantal pijnstillers in zijn mik, naar het schijnt ergens verkregen in de duistere krochten van het DarkWeb, kon hij wonder boven wonder toch aan de wedstrijd beginnen. Wel stond hij er mooi gekleurd op, voor, tijdens en na de wedstrijd. Dus wat voor wonderpilletjes het geweest zijn……   Dat vinden wij niet raar…. U begrijpt wat ik wil zeggen.

Joshi was ook weer van de partij, maar ook Ferdy scheen een ongelukje gehad te hebben in aanloop naar de wedstrijd. Iets van een airbag die uitgeklapt was. Hahaha…. Goeie grap.

Zoals in eerdere verslagen ook al het geval was geweest, de details van het hele wedstrijdverloop zijn een beetje vaag en ook niet meer helder voor ogen te halen. Eerste set zaten we er lekker bij. Moeilijk serveren was de opdracht om zo de tegenstander onder druk te zetten. Eigenlijk speelden we erg degelijk en met veel juichen pepten we onszelf op en bleven we steeds op een kleine voorsprong. Uiteindelijk de set binnengehaald met 25-22.

De tweede set was weer als vanouds. Na een aantal punten vroeg onze coach al een time out aan wegens te frivool spel, maar het mocht niet baten. De tegenstander begon moeilijker te serveren en stond met hun sterkste opstelling in het veld en wij kregen er geen grip op. Ballen vlogen alle kanten op en de GVR kon ongestoord zijn kunnen ten toon spreiden en binnen no time stonden we ook met iets van 22-8 achter. Op het laatst toch wat punten binnen gesprokkeld, maar de set ging verloren met 25-13

De derde set ging weer wat beter, alhoewel we toch steeds in de achtervolging moesten. Een goede opslagserie van Joshi hield ons in de race. Aan de fine tuning tussen Jurjan en Ferdy moet nog wat gewerkt worden en Jurjan was ook niet echt gelukkig met zijn tweeslag (volgens sommigen geen punt mee gescoord….. haha) Maar het lag niet alleen aan Jurjan….. (een dodelijke oneliner, ooit door Jurjan zelf uitgesproken naar een teamgenoot, inmiddels een klassiekertje die een eigen leven is gaan leiden). Jurjan revancheerde zich door een super opslagserie neer te zetten bij een 24-19 achterstand. De tegenstander kreeg geen vat op zijn serve en was dat wel het geval dan werd er attent gereageerd bij het net. Zelfs na een time out kregen de coaches van Oostermoer het geheel niet meer op de rit. Oostermoer oogde als aangeschoten wild en ook een wissel aan hun kant kon het tij niet meer keren. Wonder boven wonder wonnen we met 27-25. Zo blijkt maar eens te meer dat volleybal niet alleen maar een fysiek spelletje is, maar zich zeer zeker ook tussen de oren afspeelt. Dan …. Uitzinnige vreugde. Het massale publiek dat op deze topper afgekomen was stond op de banken, polonaise over de tribunes en ik bespeurde zelfs iets dat op het begin van een wave leek. Toegestroomde toeschouwers die nog een glimp van deze legendarische wedstrijd wilden opvangen, moesten bij de ingang van de hal worden geweigerd. Een overvolle hal, als een potje met pieren. De drukte in de Japanse metro was hierbij vergeleken een lachterje. Haha. Zelfs bij Waldorf en Statler (het legendarische duo uit de Muppet Show), die zich zoals altijd in hun loge achter glas ophielden en aan een ieder hun ongezouten mening ventileren, meende ik iets te zien dat op een soort van glimlach leek. Dat vinden wij niet raar… nee, ……. Maar dan weet je dat het goed zit.

De vierde set mochten wij weer verder met glanzen. Glans maar jongens, whahaha. Vanaf het begin er bovenop en Oostermoer niet het gevoel geven dat er wat te halen valt. Iedereen had er zin in. Aanvallend werd er lekker gescoord. De tegenstander kreeg geen vat op de Jeekeetjes of dan weer bekeken, dan weer harde aanvallen van Bas en HJ. Zelfs de Russische houthakker wist niet hoe hij het had. Tot twee keer aan toe afgeblokt worden door Joshi en Jeekee, waarbij na het blok van Jeekee de bal bij de houthakker net zo hard weer op zijn voeten terugkwam als dat hij hem geslagen had. Heerlijk. Maar wat daarna gebeurde, dat was volgens velen toch wel hét moment van de wedstrijd. Ondergetekende, normaliter toch een baken van rust, liet ff zijn ware aard zien. Of was het toch psychologie van de koude grond. In ieder geval, tijdens het juichmoment probeerde hij de tegenstander te imponeren (en mede teamgenoten op scherp te zetten natuurlijk) door het net tot aan de grond naar beneden te trekken en weer los te laten. Dat vinden wij niet vreemd….nee, alleen maar bijzonder. Maar goed, effect had het wel.  Maar natuurlijk lag het niet alleen aan Jeekee. Haha. De complete trukendoos werd opengetrokken. Ook onze Russische keelkopzangers (met boventonen) lieten zich vanaf de bank goed horen. Het hop,hop,hooooooooooooooop was niet van de lucht en de tegenstander was volledig de weg kwijt. Voor de niet aanwezigen, beluister hieronder hoe dat ongeveer geklonken heeft. Wij begrijpen dat tegenstanders dan ook zo snel mogelijk de wedstrijd willen beëindigen en als de wiederweerga huiswaarts willen. Haha. Eindstand in de vierde set werd 25-20 in ons voordeel en derhalve een 3-1 overwinning.

Geluidsopname van onze Russische reservebank (zo ongeveer):

 

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we de mazzel hadden dat de tegenstander met een uitgebreide selectie zit en besloten heeft sociaal te wisselen en daardoor niet continu met de sterkste bezetting in het veld staat. Maar goed, ook dan moeten wij het toch maar laten zien. Daarnaast liet ook ons aanstormend talent zich gelden. Als je een aanvaller in je gelederen hebt die, nadat hij is afgeblokt, meteen de bal terug kan koppen naar het veld van de tegenstander…. Dan kun je wel wat en heb je kijk op het spelletje. Dan ligt er een gouden toekomst voor je weggelegd en zijn de mogelijkheden onbegrensd. Hatseflats. Maar ff zonder gekheid, deze avond werd een puike teamprestatie op de mat gelegd. Alle spelers en coach delen in het succes en dragen hun steentje bij. Een gevalletje participizza, of beter nog …. participrestatie. En soms lukt het de ene avond iets meer dan de ander. That’s life. In ieder geval lijkt het er op dat wij ook volgend seizoen weer ons kunnen in de tweede klasse kunnen blijven tonen. Chapeau.

Na het laatste fluitsignaal ontplofte de hal en namen toeschouwers alvast een voorproefje op het naderende carnaval. Het team klopte zich op de schouders, het gebruikelijke rondedansje en daarna verplaatsten wij ons met een smile van oor tot oor naar de kantine. Als je wint, heb je vrienden…rijen dik….echte vrienden.  Aldaar werd de overwinning tot in de late uurtjes gevierd. Met natuurlijk weer een schaal met hapjes. Geherintroduceerd sinds de terugkeer van Gert. Dank daarvoor.

Ook in de kleedkamer ging het feest nog onverminderd voort. Onder de klanken van de kneu uit Joshi’s boombox werd uit zeer onverwachte hoek een compromitterend dansje ten toon gespreid. Gelukkig hebben we de beelden nog. Whahaha.

Ook werd op vriendelijke, doch dringende wijze gesmeekt om toch weer een verslag. En dat ondergetekende hierin best wel mocht pochen over zijn eigen optreden deze avond. Eigenlijk hou ik daar helemaal niet van. Mensen die verkondigen dat ze elke week de sterren van de hemel spelen en eigenlijk bijna geen training nodig hebben …. Vreselijk, aan de hoogste boom ermee.. Whahaha. Nou vooruit, bij deze dan. Het ging wel lekker. Toch konden sommigen zich niet aan de indruk onttrekken dat de rugklachten gesimuleerd waren en dat het meer een schreeuw om aandacht was, hahaha. Ik moest maar vaker met zulke pilletjes gaan spelen. Tsssss.

Hoe het ook zij, aan al het goede komt eens een eind. Zo ook aan dit verslag. Iedereen is weer op de hoogte van het reilen en zeilen van Heren 1 en de bijzondere persoonlijkheden binnen het team. Heerlijk om hier deelgenoot van uit te mogen maken.

Maar om met de wijze woorden van juf Ank te spreken, zeg (zing) ik:

Dag dag dag, volgers van dit verslag
Een hele fijne dag, wat fijn dat ik jullie zag
We zwaaien met ons handje, heel hard heen en weer
En zeggen tot onze volgers, tot een volgende keer.

 

Jeekee

 

 

Wedstrijdverslag LIS H1 – VSV’74 H1

 

4395cd91b9141b9a5ec3751d8cec372c--volleyball-games-volleyball-quotes

Sinds het eerste verslag van het nieuwe seizoen stond maandagavond reeds de vierde wedstrijd op het programma.

 

De tweede wedstrijd werd gespeeld op onze favoriete maandagavond in Veendam tegen het plaatselijke Flash. De reden dat hiervan geen verslag gemaakt is, mag overduidelijk zijn. Met 4-0 een pak op de broek. Vanaf de allereerste bal schermutselingen was al duidelijk dat het niet onze avond zou worden. Zo slecht…

 

De derde wedstrijd was een thuiswedstrijd tegen Trias uit Delfzijl/Appingedam. Een nieuwe vereniging die een tijdje geleden ontstaan is uit een fusie van de volleybalverenigingen uit Delfzijl en… jawel uit Appingedam. Een voor ons onbekende tegenstander dus.

 

Thuis speelt toch altijd lekkerder, dus het publiek ging er eens goed voor zitten. Net daarvoor had het publiek nog met volle teugen genoten van het spel van onze Heren 2. Whahaha. Over slecht gesproken. Heren 2 was met ons virus ook besmet. Zo erg, dat de coach met stoom uit zijn oren direct na afloop de sporthal uitstormde en we sindsdien taal noch teken van hem vernomen hebben. Van de Gemeente zijn ze nog bezig om alle straatklinkers weer op plek te leggen. Whahaha. En de spelers zelf? Ach, zelfs tijdens de wedstrijd werden er al afspraken gemaakt met verschillende zielenknijpers….. Maar ja, 2-2 gelijkspelen tegen een team met 2 meisjes…. Dat doet als man wel wat met je…

 

Maar dit geheel terzijde. Terug naar Trias. Een niet bij naam nader te noemen Heren 2 speler, zat zo in de put van voorgaande wedstrijd, dat het zijns inziens weinig nut had om als Heren1 een beroep op hem te doen. Heel het door Jurjan bedachte aanvalsplan kon zo de prullenbak in. Bas was een waardig vervanger. Toch speelden we wisselvallig met als uiteindelijk resultaat een 3-2 winst.

 

Ook een wedstrijd die in het teken stond van onze brokkenpiloot Richard en zijn beschermengel. Wij allen danken zijn beschermengel dat Richard en vriendin er zonder noemenswaardige kleerscheuren vanaf zijn gekomen. Gezien de foto’s had dat vele malen slechter af kunnen lopen. Zonder geluk vaart niemand wel.

 

Maar hé, wel fiere koploper van de poule. Ook al hadden we dan veel meer wedstrijden gespeeld dan de overige teams. Detail…

 

Terug naar het begin. De vierde wedstrijd was een uitwedstrijd tegen LIS (uit het verleden weten we dat dit staat voor Lichamelijk Innerlijk Sterk, vooral op het gebied van volksdansen – haha), wederom in Veendam en wederom op onze favoriete maandagavond. En zoals de trouwe volgers van onze verslagen inmiddels wel weten, de randverschijnselen zijn belangrijker in het verslag dan het wedstrijdverloop zelf. Ook deze werd weer een memorabele en kan worden bijgeschreven in de annalen.

 

Vol goede moed reden we met 2 auto’s naar Veendam, waar Richard op eigen gelegenheid ook heen zou gaan. De oplettende lezer heeft het woordje “zou” al opgemerkt. Een dikke 20 minuten voor de geplande aanvangstijd nog geen spoor van Richard. Na telefonisch contact en de mededeling dat hij er bijna was, waren we een klein beetje gerustgesteld. Maar 10 minuten later nog maar eens gebeld. Onze grappen van “hij zal toch niet in Vlagtwedde staan bij de sporthal” bleken al gauw bewaarheid. De knuppel was naar Vlagtwedde gereden, terwijl we thuiswedstrijden altijd op woensdag spelen. Whahaha. De aanwezige Heren2 spelers die op dat moment trainden, keken net zo verbijsterd als Richard. In de haast om zo snel mogelijk in Veendam te geraken, laat ie zijn sporttas in Vlagtwedde staan. Ik verdenk hem ervan soms iets te veel van zijn eigen magnesium te snuiven. Dit verzin je toch niet??

 

Maar goed,  een speler met niets bij zich is op zich wel weer een uitdaging. Oude schoenen van Jurjan, het normale wedstrijdshirt van libero Jan, een sportbroekje uit de gevonden voorwerpen en een stuk tape voor een ander nummer. Ready to go. Gelukkig liep de wedstrijd voor ons behoorlijk uit, zodat alles toch nog redelijk goed kwam. Maar een ideale voorbereiding, nou, nee….

 

Tel daarbij op dat ze schijnwerpers aan het plafond hadden gemonteerd, de thermostaat van de sporthal hadden opgeschroefd, Jos zijn Happy Socks weer uit de kast had gehaald, Jur zijn nieuwe rode muiltjes had aangetrokken en René van zijn eigen voorraad zangzaad had geknabbeld en de resten zichtbaar tussen zijn tanden zaten…..
het vlaggenschip van VSV uit Vlagtwedde presenteerde zich weer op zijn best onder de meest ideale omstandigheden……man, man, wat slecht. Net film, haha.

 

Het begin was dan ook niet best. Maar als je dan uiteindelijk een achterstand van 6 punten toch nog in setwinst weet om te zetten, dan ben je uit het goede hout gesneden.

 

De tweede set ging helaas verloren. Jurjan ging steeds benauwder kijken. Zijn rode muiltjes zaten toch niet zo lekker, ondanks de andere zooltjes. Dus ipv een bandenwissel gingen hij en Richard voor een heuse schoenenwissel. Jurjan zijn oude sloffen weer aan en Richard in de rode, nieuwe en bebloede schoenen.

 

Een kleine tactische aanpassing zorgde uiteindelijk voor wederom setwinst en een voorsprong van 2-1.

 

Maar toen was de koek bij ons wel een beetje op. We kwamen er steeds minder goed door, gingen voorspelbaar aanvallen en die dekselse volksdansers hadden de meest onmogelijke ballen. Vierde en vijfde set gingen verloren in een verder lege sporthal en onder het gezucht en gesteun van een teller (good old Rudy) die héél graag naar huis wilde. Ondertussen was het dan ook al 23.15 uur….

 

Nou ja, twee punten in de pocket op maandagavond…niet verkeerd, naar wij dachten. Ook al had er iets meer in gezeten. Maar toch nog steeds koploper. Dan doe je toch nog iets goed.

 

En zo kwam er een eind aan weer een memorabele avond. Die af werd gesloten door ons in een verder lege sporthal en lege kantine. Het bleef nog lang onrustig in Veendam. Toch nog 3-3……

 

Tot een volgende keer.

 

Jeekee

Wedstrijdverslag VSV ’74 H1 – Set Uppers H2

image-3566193

De zomer grotendeels voorbij. Voor de mannen van VSV betekent dat er weer een eind is gekomen aan een periode van ballen in het zand bij Erik, zand onder de voeten en teennagels, machtig mooie beachtoernooien in de wijde omtrek spelende met zonen, dochters of teammaatjes. Zucht. De focus wordt weer gericht op het zaalgebeuren. Afgelopen woensdag stond de eerste competitiewedstrijd van het nieuwe zaalseizoen op de agenda en werd het rulle zand verruild voor een hardere ondergrond. Als dan uiteindelijk het zaalseizoen weer begint en het zaalschoeisel ondergebonden dient te worden, is het altijd ff weer acclimatiseren. Want beachvolleybal mag dan dezelfde sport zijn, het spelletje is toch wezenlijk anders. En wij oude mannen zijn nogal gevoelig voor veranderingen zoals jullie wel weten.  Dus de drie trainingen voorafgaande aan deze wedstrijd hadden we dan ook hard nodig.

Tegenstander deze avond waren de heren van het tweede team van de Set Uppers uit Scheemda. Al jaren een ploeg die we in de competitie tegenkomen, dus eigenlijk geen geheimen voor elkaar hebben. Een week daarvoor reeds hernieuwd kennisgemaakt tijdens een oefentoernooitje en toen gelijkgespeeld. Een geslepen team met een goede spelverdeler en enkele goede aanvallers. Altijd wel aan elkaar gewaagd.

En weer waren de voortekenen voor ons niet bijster geweldig. Eigenlijk best wel dramatisch. Erik, onze boomlange midman, minstens een half jaar in de lappenmand wegens een schouderblessure. Al zou je het niet zeggen na het zien van foto’s van de feestweek. Haha. Maar erg is het wel en we wensen hem een spoedig herstel. Richard, onze nestor, tassensponsor en magnesiumgoeroe en liefhebber van ouwe snoepjes (of zoiets), meldde een onwillig spiertje in zijn bovenbeen. Jongens, ik kan niet zo goed springen bij de aanval. Dus eigenlijk niets nieuws onder de zon. Whahaha. Ik verdenk hem ervan iets te vaak en te hard met zijn voet te hebben gestampt tijdens de opslag bij het beachvolleyballen. Ook Jos, onze ras entertainer, spring in het veld, ballonnenknoper en kindervriend, meldde op de app al zich niet helemaal fris te voelen. René, betonstorter en zangzaad deskundige, had behoorlijk last van zijn ribben na een onzachte aanvaring met één of ander hard deel van Jos tijdens de training de week ervoor. Hmmmmm. Het team deze avond werd compleet gemaakt met spelverdeler Jurjan (Thornwood voor intimi – of Dolly, wat jullie willen) en ondergetekende (midspeler – dus per definitie een slechte volleyballer, maar als altijd een baken van rust haha) en met twee gastspelers uit het tweede: met libero en bijna opa Fedde en met onze telecommunicatie vraagbaak en bijna pappa Ferdy.

Dat midspelers per definitie slechte volleyballers zijn wil ik hierbij voor de niet ingevoerden nog wel ff uit de doeken doen. In het verleden hadden we een roemruchte speler in ons midden, een wijze uit het oosten, die ons bij tijd en wijle overspoelde met dit soort gevleugelde uitspraken. Deze is voor altijd blijven hangen: “de slechtste volleyballers staan op mid” Whahaha.

Dit terzijde. Terug naar de aanloop van de wedstrijd. Tel daarbij op dat een kwartier voor aanvang we nog maar met vier man op het veld stonden en er in geen velden of wegen een scheidsrechter te bekennen was, dan is duidelijk dat de aandacht meer uitging naar de randzaken dan naar een degelijke warming up.

Toen de opgetrommelde scheidsrechter ten tonele was verschenen konden we uiteindelijk met de wedstrijd beginnen. Voor het oog van de redelijk gevulde tribune trokken we gelijk van leer deze eerste set. Passing kwam lekker aan bij Jurjan, die kwistig rondstrooide met zijn set ups. Ook naar plekken waar dan geen aanvaller stond, maar dat terzijde. Foutje, bedankt. Whahaha.Steeds stonden we een paar punten voor en deze voorsprong werd ook niet meer weggegeven. Setwinst met 25-21

En ondanks de waarschuwingen van Fedde over het vervolg en de kop erbij houden, niet te gemakkelijk denken en geconcentreerd te blijven, trapten we er toch weer in. Ondanks dat de passing en het verdedigen wel lekker liep, kwamen we op gegeven moment er aanvallend niet meer door. Een achterstand was het gevolg en gingen we uiteindelijk de bietenbrug op met 21-25.

Na een kleine tactische omzetting pakten we de draad uit de eerste set weer op en werden de derde en vierde set op bekeken wijze binnen gehaald. Setstanden 25-19 en 25-20. Ondanks dat er eigenlijk per saldo betere aanvallers tegenover ons bij het net stonden, kwam het er bij de Set Uppers niet echt uit. Gelukkig voor ons. Daarbij moet wel gezegd worden dat op een aantal cruciale momenten we de scheids ook niet echt tegen ons hadden. Maar ja, zonder geluk vaart niemand wel.

Verder gaat er nog een speciale pluim uit naar René. Dat je met gekneusde ribben nog zo kunt spelen en durft te duiken, met je hand op de borstkas om je ribben vast te houden om zo een aanloop vanuit het achterveld te nemen om die aanval nog af te maken ………. respect, diepe buiging.

Na het overwinningsdansje zette de gezelligheid zich voort in de kantine. Zoals altijd gaat dat gepaard met veel schouderklopjes, gezang, anekdotes en een beetje jennen. Zoals alleen kerels dat kunnen…. Heerlijk. Altijd fijn om met 4 punten in de pocket het seizoen te beginnen. Dan smaakt dat biertje net ff wat lekkerder. Het was nog lang onrustig in Vlagtwedde….

Ook na afloop in de compleet gerenoveerde kleedkamer en douches was het weer als vanouds gezellig. De make over is goed gelukt. Alleen jammer dat er nu in etappes gedouched moet worden vanwege het aantal beperkte douchekoppen. Aan de andere kant kan wel de andere helft van het team nog ff aan de Amstel of Hertog Jan blijven lurken. Elk nadeel heb zijn voordeel heeft een ander wijs man wel eens gezegd. En of die gelijk had.

Tot zover het eerste verslag dit seizoen. We zullen jullie met enige regelmaat lastig vallen met onze prestaties en beslommeringen. In goede en slechte tijden. Tot een volgende keer.

Jéékéé