Wedstrijdverslag MSK H2 – VSV ’74 H2

 

Op deze koude winterdag reisden we af naar Musselkanaal. Omdat de een later wilde komen, de ander direct naar huis wilde na de wedstrijd en weer een ander nog aan het werk moest, kwamen we weer met een heel wagenpark aan auto’s. Ooit zal er een moment komen dat we met meer auto’s dan spelers komen.

De eerste set gingen we er vol goede moed tegen aan. Al snel werd duidelijk dat MSK moeite had met onze aanvalsdruk. De pass lag over het algemeen goed en spelverdeler Groenwold bediende onze slagkracht gestadig en onze tegenstander had hier geen antwoord op. 12-25

Zoals zo vaak na het winnen van een set, kregen we ook vandaag de set er na een inzinking. Nu zijn wij de laatste die toegeven dat we echt zo slecht waren. We spreken liever van sociaal volleybal, het is natuurlijk ook sneu voor al die twee MSK-supporters om hun cluppie met 0-4 te zien verliezen. Er zijn er ook die beweren dat we braaf de prognose van de NEVOBO-app naleven. Tot slot is er nog een klein groepje binnen ons team dat zo bang is voor promotie dat ze van binnen een klein vreugdedansje doen wanneer we weer ergens een setje laten liggen. Iets met doelstelling ofzo. Hoe dan ook, we prutsten er duchtig op los. Menig rally deed denken aan een potje ping-pong op ons jaarlijkse weekendje weg, tot ongenoegen van coach Wiegers. De tweede time-out bij 24-20 mocht niet meer baten: we verloren en dat hadden we vooral aan ons zelf te danken. 25-20

Gelukkig herpakten we ons. De derde set wiebelde qua niveau tussen zitvolleybal en eredivisie, we zijn zo stabiel als het element francium (zoek maar op als je tijd hebt) Echt in de problemen kwamen we niet meer na de 10 punten: 17-25

En dan die legendarische laatste set. Hij deed qua niveau een hoop denken aan de tweede, een hoop gehannes en getafeltennis (pingpong mag je niet zeggen) Bij een stand van 18-13 werd duidelijk dat er even uit een ander vaatje getapt moest worden. Spontaan was het lek letterlijk boven en het was Jeroen die nattigheid op zijn schouder voelde. Het plafond van de Veenhorst lekte door en er vormde zich een plasje op de midachterpositie. Pietlutten als we zijn weigerden we verder te spelen en maanden we scheidsrechter Glamocic tot het gebruik van zijn heldere verstand. Na een kort overleg besloot de scheidsrechter tot een volksverhuizing. In eerste instantie bleek het veld weinig invloed te hebben en kruimelden we verder tot 20-15. Maar toen… toen kwam onze lievelingshipster Jeroen aan opslag. Met rake klappen speelde hij heel de pass van Musselkanaal uit elkaar. Het werd duidelijk dat wanneer de bal van Jan G. via René via Jos naar Jeroen werd doorgegeven, laatstgenoemde dan een punt scoorde met zijn opslag. Bijgelovig als we zijn, werd hier krampachtig aan vastgehouden, zélfs als de bal al tot aan bij Jeroen was geraakt. Op deze manier scoorde Jeroen liefst 10 punten op een rij en zo trokken we tóch de overwinning over de streep en continueren wij onze ongeslagen reeks: 20-25, 1-3!

Domme sport eigenlijk dat volleybal, een meegereisde dochter had er helemaal niks mee. Ik ben blij dat haar vader wel zijn dag had.

Groeten Jos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag VSV ’74 H2 – MSK H3

 

 

 

Op 16 oktober was het alweer tijd voor de derde wedstrijd van de heren van VSV HS2. Toen ik na afloop uitgebreid werd bedankt voor de niet-verschenen verslagen van de eerste twee wedstrijden, snapte ik de hint et voilà: hier is het verslag.

We zijn een nieuw samen geraapt zootje, een gemêleerd volleybalgezelschap met een mix van jong/oud, nieuw/ervaren en fit/Erik. Onder de bezielende leiding van trainer Mick en leider Jan Wiegers werd hier in de voorbereiding een team van gesmeed. Al in de eerste twee wedstrijden werden er serieus punten geoogst: slechts 1 set ging verloren. Om in de woorden van Erik te blijven: “als we dit clubje bij mekaar kunnen houden, maken we kans op het kampioenschap” Zoals u merkt: aan het zelfvertrouwen ligt het niet. De platte kar is al besteld.

Dan de wedstrijd zelf. Zoals zo vaak weten we daar eigenlijk niet zo gek veel meer van na de wedstrijd. Als we met 4-0 winnen heeft het natuurlijk niet zo veel zin om stil te staan bij wat er fout ging, het is nuttiger om te benoemen hoe goed we wel niet waren en om daar onder het genot van een Hertog Jannetje eindeloos over door te emmeren. Vaak zijn het de randzaken die het hem doen, zo ook vandaag.

MSK HS 3 was de tegenstander. Het herenteam, met daarin 3 jongedames, is zo jeugdig als velen van ons graag willen zijn. Met o.a. een technische spelverdeler en een sterke midaanvaller heeft deze ploeg zeker potentie. Gezien de set-standen was het verschil echter wel wat aan de grote kant. 25-15 25-12 25-7 25-10 Het mocht de pret niet drukken en coach Wiegers verlangde op voorhand dan ook van ons om te blijven volleyballen. Hij had natuurlijk de wedstrijd tegen Blijham nog vers in het geheugen; daar hadden we het naar anderhalf set prima volleybal wel gezien en rommelden we daarna lekker mee in het niveau van de tegenstander.

Vandaag ging dat anders, er werd zelfs met het oog op de toekomst geëxperimenteerd met de 3 meter-aanval. Marc had bij diverse trainingen laten zien dat hij deze prima beheerste. Om dit in de wedstrijd toe te passen was echter nog een bruggetjes te ver, maar de lachspieren zijn wel weer getraind. Marc liet wel zien dat hij bij vlagen een dodelijke opslag in huis heeft, dit komt er op de een of andere manier beter uit wanneer hij op buiten staat. Kersverse papa Jeroen serveerde ook aan een stuk door, en sprak daarmee, volgens de rest van zijn team, zijn ambities voor heren 1 uit. Goed gedaan en gefeliciteerd! Ook de prestaties van de andere ‘buitens’ zijn het vermelden waard. Johanan scoort als een routinier het ene punt na het andere en houd hierbij vooralsnog zijn enkels heel, wel vroeg hij uit voorzorg een wissel aan voor een pijnlijke spier. Bas stond in de eerste set formidabel te passen, ook kon hij zijn flippers, no-look balletjes en andere frivoliteiten grotendeels achterwege laten vandaag. In de 4e set probeerde bas het op mid. Hij zat direct in zijn nieuwe rol en liep bij het zien van een libero-shirt gelijk het veld uit, waardoor we even met 5 spelers stonden.

Al met al was het weer een memorabele avond met een hoop hop-hop-hop van ons mannenkoortje. Volgens MSK was het nog geen zondag en we kregen op de valreep nog een uitnodiging voor de dienst van zondag. Sportief team dat MSK!

Groetjes Jos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag VSV’74 H2 – Thriantha De Zwien’n H3

 

 

 

 

V.S.V. ’74 HS 2 – Thriantha de Zwien’n HS3 (4-0)

Na al weer de vierde 4-0 overwinning van het seizoen werd ik door Jan Groenwold aan de mouw getrokken of het niet weer tijd werd voor een verslag. Inderdaad, als je als team zo goed bent *kuch, kuch* dan moet er het een en ander worden vastgelegd opdat deze prestaties niet in vergetelheid raken. Bent u begonnen aan dit stukje met de verwachting van een gedetailleerde verslaglegging van de daadwerkelijke wedstrijd? Helaas, volleybalverslagjes gaan vooral om randzaken: het bier in de kantine, wat vooraf ging in de kleedkamer en het wel en wee binnen het team etc. Wat opviel was het massaal toegestroomde publiek: liefst acht man had de kou getrotseerd en zat verwachtingsvol in de oranje kuipstoelen. Grote afwezige was heren 1.. Beton storten, vrouw op bezoek, last van steukeleritus, geen idee waar ze druk mee waren maar toch jammer mannen!

Op de bank begon Bas G.; de gedachte van coach Jan W. was hierbij dat hij even wat extra tijd had om te herstellen van zijn rugklachten. Bovendien, als je niet traint dan begin je op de bank. Bas’ pretoogjes zagen een scherp VSV. In de eerste set was er vanaf het begin een hoop beleving, ieder punt werd gevierd en er werden scheepsladingen high-fives gegeven. Bij ieder uitgebreid gevierd punt kwamen de Drentse gezichten 2 tinten chagrijniger te staan. We hadden een team met de naam “Zwien’n”  toch wat minder serieus verwacht. Al snel werd een punt of 7 afstand genomen, hoofdaanvaller Jeroen scoorde een boel punten, goed gedaan!   25-16

Na de klinkende overwinning in set 1 werd de scherpe lijn van onze heren doorgetrokken. Alle punten werden gevierd met een feestje alsof er een kampioenschap was binnengesleept. In de Time-outs hamerde coach Jan ook op het belang van beleving: “dat vind’n ze nait mooi” Natuurlijk hier en daar wat schoonheidsfoutjes, al met al werd de set makkelijk binnengeharkt.  25-13

In de derde set mocht Jasper op mid, onze Mannie had zich in de eerste twee sets al behoorlijk laten gelden met tactische balletjes, éénhandblocks en hard geslagen ballen maar ook Jasper kon er wat van. Chapeau. Dien mamme is trots op die! Jeroen deelde met zijn opslag nog even een headshot uit op een Schoonenbeeker (of kwamen ze nou uit Delfzijl) en op Jan G.’s nekspieren na, verder weinig spannends in deze set: 25-15

Gelukkig werd het voor de neutrale bezoeker toch nog heel even spannend, de zwijntjes kwamen zo waar op een voorsprong in het begin van de vierde Set.  Ondergetekende werd door de staartdrager aan de andere kant van het net verleid tot een sprongservice. “Geert had die wel drai moal wisselt” Toen deze slechts 3,5 cm buiten het veld plofte (als verslagschrijver bepaal je namelijk hoe weinig het scheelde) zette telster Kim 9-9 op het bordje. Kim, bedankt trouwens. Neem je Swiffer de volgende keer ook weer mee? Gelukkig toonden onze heren karakter, na het matige begin herpakten ze zich en liepen uit op onze Drentse gasten. Toen de overwinning in kannen en kruiken was klonk er een zacht hop-hop-hop vanaf de tribune; het was trainer Mick! Zijn inzet werd massaal beantwoord door ons vierstemmig Urker mannenkoor en zo werd al hop-hop-hoppend de overwinning binnengesleept. 25-14

Het bier vloeide rijkelijk in de kantine en natuurlijk werd er gepocht hoe goed we wel niet waren. Deels terecht, we staan immers tweede inmiddels, maar we moeten uiteraard niet naast onze schoenen gaan lopen. Ik ging als een wijzer man de kantine uit; zo weet ik nu dat turqoise een soort groenblauw (of blauwgroen) is en dat als je chicks aan je tafel wilt je dan volleybaltrainer moet worden. Bedankt Lisa en Herman. Bovendien wandelde ik naar buiten met de mondelinge toezegging op zak van Manfred en Jan Wiegers dat zij een stukje doen tijdens de bonte avond bij het weekendje weg. Leuk mannen, ik kan niet wachten!

Groetjes Jos!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag VSV’74 H1 – Oostermoer H1

 

th

 

Het werd weer eens hoog tijd voor een verslag over het reilen en zeilen van het Heren 1 team. Het was al weer veel te lang geleden sinds het laatste wedstrijdverslag, dus smeekbedes van teamgenoten kwamen al mijn kant op en de druk werd subtiel opgevoerd. Nou, bij deze dan.

Het laatste verslag dateert al weer van 10 oktober vorig jaar. In de tussentijd is er veel gebeurd en veranderd. Van eens zo trotse koploper (weliswaar na 1 of 2 gespeelde wedstrijden) zijn we afgegleden naar de onderste regionen van onze poule, waarbij we bijna wekelijks wedstrijden op leven en dood moeten voeren. Sometimes you win, sometimes you lose. Toch worden nog wel de nodige punten bijeen gesprokkeld en konden we 2 teams wel steeds onder ons houden.

Ondertussen was onze Dolly 50 jaar geworden en van zijn feest zijn we nog dagenlang ondersteboven geweest. Ook het onvergetelijke lied over schapen is tot onze grote spijt in ons geheugen gegrifd. Whahaha….

In de maand januari moesten we Jos missen, vanwege zijn trip naar Japan. Onze Dutchie in Japan hield ons bijna dagelijks via de sociale media op de hoogte van zijn belevenissen. Daar dompelde Joshi (voor intimi…) zich onder in de plaatselijke cultuur en genoot met volle teugen van al het goede dat hij op zijn pad tegenkwam.

Ook voor het team bracht het begin van 2018 veel goeds. Er werden de nodige overwinningen geboekt en tot de wedstrijd van afgelopen woensdag werd er nog geen verliespartij genoteerd. Daarnaast heeft Gert de schone taak van coach bij de thuiswedstrijden op zich genomen. Een baken van rust en overzicht, die het vlaggenschip van de vereniging met ferme hand de juiste koers op laat varen. Haha…  En wee je gebeente, dat je als team te frivool aan een set begint. Ken Gert niks verrekk’n dat ie na 3 punten al een time-out neemt. Ook niet als Jurjan nog probeert tegen te sputteren… Bam. Focus, dat wil ie zien.

Een 3-2 overwinning op de volksdansers uit Wildervank (dat schijnen altijd 3-2 wedstrijden te moeten zijn), een 4-0 uitoverwinning in Delfzijl tegen de hekkensluiter en vervolgens nog een 3-1 thuisoverwinning op Flash uit Veendam (waar we de heenwedstrijd wellicht één van onze slechtste wedstrijden van dit seizoen op de mat legden en een 4-0 nederlaag te slikken kregen). Een aardige moyenne, naar wij dachten.

Bij afwezigheid van Joshi hadden we bijstand gekregen van good old Mick Veldhuis. En ondanks zijn gebrek aan training en wedstrijdritme, wist hij met zijn gedrevenheid en overzicht dit aardig te verbloemen en het team tot grote hoogte en ongekende prestaties te stuwen. Hatseflats. Want die gedrevenheid wil nog wel eens ver te zoeken te zijn bij het team, zeker als het niet helemaal lekker loopt. Een matte bedoening, zullen we maar zeggen. Ook het juichen kan vaak beter. En laat Mick daar nou ook nog eens zeer bedreven in zijn. Kortom, een aanwinst.

Tot zover in het kort de beschouwingen vooraf. Woensdagavond wedstrijddag. De thuiswedstrijd tegen Oostermoer uit Gieten staat op het programma. De virtuele koploper uit onze poule. De heenwedstrijd in Gieten hadden we met 3-1 op de broek gehad. Een team met enkele zeer goede spelers, maar gelukkig voor ons bestaat dit team uit 12 personen. Na 2 sets werd het complete team gewisseld voor de andere zes spelers en zodoende konden we toen de derde set naar ons toetrekken. Het team lijkt geformeerd te zijn rond een Russische houthakker van 2 meter lang en even zo breed en handen als kolenschoppen. Als zijn aanvalsslagen de grond raken, slaan de aardbevingsmeters op tilt. Hij schijnt ook veelvuldig te trainen rond Loppersum. Slik.

Woensdagavond betraden ze de Westerwoldehal met 10 personen, waaronder de voorgenoemde GVR (grote vriendelijke reus). Tijdens het inslaan werd de vloer van de Westerwoldehal door de tegenstander weer danig geteisterd. Maar, onverschrokken als wij zijn, gingen we volledig op in onze eigen voorbereiding. Dit vinden wij niet raar….. nee, alleen maar heel bijzonder. Hahaha. (aangezien het hele land in de ban is van juf Ank, proberen wij ook maar een beetje op haar succes mee te liften)

Verder dient het verhaal van Jeekee niet onvermeld te blijven. Volgens eigen zeggen kampte hij met enorme rugklachten en was de dag ervoor danig door de fysio op de pijnbank weer in model geduwd en getrokken. Met een aantal pijnstillers in zijn mik, naar het schijnt ergens verkregen in de duistere krochten van het DarkWeb, kon hij wonder boven wonder toch aan de wedstrijd beginnen. Wel stond hij er mooi gekleurd op, voor, tijdens en na de wedstrijd. Dus wat voor wonderpilletjes het geweest zijn……   Dat vinden wij niet raar…. U begrijpt wat ik wil zeggen.

Joshi was ook weer van de partij, maar ook Ferdy scheen een ongelukje gehad te hebben in aanloop naar de wedstrijd. Iets van een airbag die uitgeklapt was. Hahaha…. Goeie grap.

Zoals in eerdere verslagen ook al het geval was geweest, de details van het hele wedstrijdverloop zijn een beetje vaag en ook niet meer helder voor ogen te halen. Eerste set zaten we er lekker bij. Moeilijk serveren was de opdracht om zo de tegenstander onder druk te zetten. Eigenlijk speelden we erg degelijk en met veel juichen pepten we onszelf op en bleven we steeds op een kleine voorsprong. Uiteindelijk de set binnengehaald met 25-22.

De tweede set was weer als vanouds. Na een aantal punten vroeg onze coach al een time out aan wegens te frivool spel, maar het mocht niet baten. De tegenstander begon moeilijker te serveren en stond met hun sterkste opstelling in het veld en wij kregen er geen grip op. Ballen vlogen alle kanten op en de GVR kon ongestoord zijn kunnen ten toon spreiden en binnen no time stonden we ook met iets van 22-8 achter. Op het laatst toch wat punten binnen gesprokkeld, maar de set ging verloren met 25-13

De derde set ging weer wat beter, alhoewel we toch steeds in de achtervolging moesten. Een goede opslagserie van Joshi hield ons in de race. Aan de fine tuning tussen Jurjan en Ferdy moet nog wat gewerkt worden en Jurjan was ook niet echt gelukkig met zijn tweeslag (volgens sommigen geen punt mee gescoord….. haha) Maar het lag niet alleen aan Jurjan….. (een dodelijke oneliner, ooit door Jurjan zelf uitgesproken naar een teamgenoot, inmiddels een klassiekertje die een eigen leven is gaan leiden). Jurjan revancheerde zich door een super opslagserie neer te zetten bij een 24-19 achterstand. De tegenstander kreeg geen vat op zijn serve en was dat wel het geval dan werd er attent gereageerd bij het net. Zelfs na een time out kregen de coaches van Oostermoer het geheel niet meer op de rit. Oostermoer oogde als aangeschoten wild en ook een wissel aan hun kant kon het tij niet meer keren. Wonder boven wonder wonnen we met 27-25. Zo blijkt maar eens te meer dat volleybal niet alleen maar een fysiek spelletje is, maar zich zeer zeker ook tussen de oren afspeelt. Dan …. Uitzinnige vreugde. Het massale publiek dat op deze topper afgekomen was stond op de banken, polonaise over de tribunes en ik bespeurde zelfs iets dat op het begin van een wave leek. Toegestroomde toeschouwers die nog een glimp van deze legendarische wedstrijd wilden opvangen, moesten bij de ingang van de hal worden geweigerd. Een overvolle hal, als een potje met pieren. De drukte in de Japanse metro was hierbij vergeleken een lachterje. Haha. Zelfs bij Waldorf en Statler (het legendarische duo uit de Muppet Show), die zich zoals altijd in hun loge achter glas ophielden en aan een ieder hun ongezouten mening ventileren, meende ik iets te zien dat op een soort van glimlach leek. Dat vinden wij niet raar… nee, ……. Maar dan weet je dat het goed zit.

De vierde set mochten wij weer verder met glanzen. Glans maar jongens, whahaha. Vanaf het begin er bovenop en Oostermoer niet het gevoel geven dat er wat te halen valt. Iedereen had er zin in. Aanvallend werd er lekker gescoord. De tegenstander kreeg geen vat op de Jeekeetjes of dan weer bekeken, dan weer harde aanvallen van Bas en HJ. Zelfs de Russische houthakker wist niet hoe hij het had. Tot twee keer aan toe afgeblokt worden door Joshi en Jeekee, waarbij na het blok van Jeekee de bal bij de houthakker net zo hard weer op zijn voeten terugkwam als dat hij hem geslagen had. Heerlijk. Maar wat daarna gebeurde, dat was volgens velen toch wel hét moment van de wedstrijd. Ondergetekende, normaliter toch een baken van rust, liet ff zijn ware aard zien. Of was het toch psychologie van de koude grond. In ieder geval, tijdens het juichmoment probeerde hij de tegenstander te imponeren (en mede teamgenoten op scherp te zetten natuurlijk) door het net tot aan de grond naar beneden te trekken en weer los te laten. Dat vinden wij niet vreemd….nee, alleen maar bijzonder. Maar goed, effect had het wel.  Maar natuurlijk lag het niet alleen aan Jeekee. Haha. De complete trukendoos werd opengetrokken. Ook onze Russische keelkopzangers (met boventonen) lieten zich vanaf de bank goed horen. Het hop,hop,hooooooooooooooop was niet van de lucht en de tegenstander was volledig de weg kwijt. Voor de niet aanwezigen, beluister hieronder hoe dat ongeveer geklonken heeft. Wij begrijpen dat tegenstanders dan ook zo snel mogelijk de wedstrijd willen beëindigen en als de wiederweerga huiswaarts willen. Haha. Eindstand in de vierde set werd 25-20 in ons voordeel en derhalve een 3-1 overwinning.

Geluidsopname van onze Russische reservebank (zo ongeveer):

 

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we de mazzel hadden dat de tegenstander met een uitgebreide selectie zit en besloten heeft sociaal te wisselen en daardoor niet continu met de sterkste bezetting in het veld staat. Maar goed, ook dan moeten wij het toch maar laten zien. Daarnaast liet ook ons aanstormend talent zich gelden. Als je een aanvaller in je gelederen hebt die, nadat hij is afgeblokt, meteen de bal terug kan koppen naar het veld van de tegenstander…. Dan kun je wel wat en heb je kijk op het spelletje. Dan ligt er een gouden toekomst voor je weggelegd en zijn de mogelijkheden onbegrensd. Hatseflats. Maar ff zonder gekheid, deze avond werd een puike teamprestatie op de mat gelegd. Alle spelers en coach delen in het succes en dragen hun steentje bij. Een gevalletje participizza, of beter nog …. participrestatie. En soms lukt het de ene avond iets meer dan de ander. That’s life. In ieder geval lijkt het er op dat wij ook volgend seizoen weer ons kunnen in de tweede klasse kunnen blijven tonen. Chapeau.

Na het laatste fluitsignaal ontplofte de hal en namen toeschouwers alvast een voorproefje op het naderende carnaval. Het team klopte zich op de schouders, het gebruikelijke rondedansje en daarna verplaatsten wij ons met een smile van oor tot oor naar de kantine. Als je wint, heb je vrienden…rijen dik….echte vrienden.  Aldaar werd de overwinning tot in de late uurtjes gevierd. Met natuurlijk weer een schaal met hapjes. Geherintroduceerd sinds de terugkeer van Gert. Dank daarvoor.

Ook in de kleedkamer ging het feest nog onverminderd voort. Onder de klanken van de kneu uit Joshi’s boombox werd uit zeer onverwachte hoek een compromitterend dansje ten toon gespreid. Gelukkig hebben we de beelden nog. Whahaha.

Ook werd op vriendelijke, doch dringende wijze gesmeekt om toch weer een verslag. En dat ondergetekende hierin best wel mocht pochen over zijn eigen optreden deze avond. Eigenlijk hou ik daar helemaal niet van. Mensen die verkondigen dat ze elke week de sterren van de hemel spelen en eigenlijk bijna geen training nodig hebben …. Vreselijk, aan de hoogste boom ermee.. Whahaha. Nou vooruit, bij deze dan. Het ging wel lekker. Toch konden sommigen zich niet aan de indruk onttrekken dat de rugklachten gesimuleerd waren en dat het meer een schreeuw om aandacht was, hahaha. Ik moest maar vaker met zulke pilletjes gaan spelen. Tsssss.

Hoe het ook zij, aan al het goede komt eens een eind. Zo ook aan dit verslag. Iedereen is weer op de hoogte van het reilen en zeilen van Heren 1 en de bijzondere persoonlijkheden binnen het team. Heerlijk om hier deelgenoot van uit te mogen maken.

Maar om met de wijze woorden van juf Ank te spreken, zeg (zing) ik:

Dag dag dag, volgers van dit verslag
Een hele fijne dag, wat fijn dat ik jullie zag
We zwaaien met ons handje, heel hard heen en weer
En zeggen tot onze volgers, tot een volgende keer.

 

Jeekee