Verslag bekerwedstrijd Vios Kolham H2 – VSV ’74 H1

volleyballen

Het is al weer een tijdje geleden dat ondergetekende wat van zich heeft laten horen, dus kwam Heren1 er de laatste tijd een beetje bekaaid van af. Maar ja, als de resultaten niet zo denderend zijn, dan sta je ook niet te springen om in de pen (toetsenbord) te klimmen. Ook al lopen we daar niet voor weg. Maar goed, dat is een ander verhaal. De aandachtige lezers van wedstrijdverslagen zal het niet ontgaan zijn, there is a new player in town and his name is Jos. Jos is dit seizoen als een komeet uit de startblokken gegaan en bestookt ons te pas en te onpas met wedstrijdverslagen van onze Heren 2. En ondergetekende net zo lang lastig blijven vallen totdat het verslag ook daadwerkelijk op de site is geplaatst en in de verschillende app-groepen is rondgestuurd. Haha. Goed bezig Jos. Maar ja, het gevolg is wel dat Heren 1 een beetje ondergesneeuwd dreigde te geraken. Daar moest maar weer eens verandering in komen, dus bij deze.

Doorgedrongen tot de tweede ronde in het bekertoernooi, na in de eerste ronde te zijn vrijgeloot. Onze tegenstander in deze bekerronde waren onze vrienden uit Kolham, waar we in het verleden al meerdere malen legendarische wedstrijden tegen hebben gespeeld. En ik kan jullie nu alvast verklappen, ook deze zal in de annalen komen van memorabele wedstrijden in de categorie “Weet je nog oudje”. Tot in lengte van dagen zullen er herinneringen worden opgehaald onder degenen die er vanavond bij waren en zullen de niet-aanwezigen ff fijntjes tot in detail uitgelegd krijgen van wat er zich deze avond allemaal heeft afgespeeld. Hoppa, gevraagd of ongevraagd, we doen het graag. Haha.

Vanwege de krappe selectie werd de hele ziekenboeg ontruimd en moest iedereen die ziek, zwak of misselijk was er toch aan geloven. Spelen moeten we. Dus alle schouderproblemen, hoestbuien, wrakke knieën of ik-voel-me-niet-zo-lekker gevoelens kwamen deze avond op het tweede plan. Wij zijn echte kerels, wij verbijten dat. Soms… af en toe… als er geen vrouwen in de buurt zijn…

Dus Jurjan, Erik, Bas, René, gastspeler Harry en ondergetekende gaven vanavond acte de présence. Al tijdens het inspelen waren de voortekenen ons niet erg gunstig gezind. Spelen op donderdagavond 19.00 uur is nou niet echt onze favoriete avond… De volleyballen van de tegenstander waren wel erg hard opgepompt…. Het licht boven het net was wel heel erg fel….. Het is goed te merken dat de sporthal bovenop de aardgasbel staat, jemig wat was het warm….. De drinkflesjes van de hoestende en zwakke teamgenoten moesten ff apart gehouden worden, want we willen niet nog meer zieken in het team….. de allereerste competitiewedstrijd dit seizoen tegen Vios ging verloren met 3-1. Gelukkig gaat voor dit laatste ook de volgende regel weer op: resultaten behaald in het verleden, zijn geen garantie voor hedenavond.

Whahaha, net een stelletje ouwe wijven. Elk excuus wordt van tevoren (en ook vooral na afloop) aangegrepen om een mindere prestatie te verbloemen.

Tot zover de bespiegelingen vooraf. Over naar het echte verloop van de wedstrijd. Aangezien we met niet al te hoge verwachtingen zijn afgereisd naar Slochteren, is het verbazingwekkend om te zien dat we de eerste set goed stand houden. Wat heet….. we nemen een kleine voorsprong en geven die tot aan het einde toe niet meer uit handen. Vooral door eigenlijk een goede service van iedereen zetten we de tegenstander goed onder druk. Door hun mindere pass weten ze hun spelverdeler niet op maat te bedienen en worden hun goede aanvallers maar mondjesmaat bediend. Da’s logisch…. En als we dan zelf lekker meeballen, win je de eerste set zomaar met 25-22.

De tweede set weet Vios steeds een kleine voorsprong te behouden. René trekt steeds witter weg en weet zich maar met moeite in het veld staande te houden. Uiteindelijk werpt hij toch de spreekwoordelijke handdoek en vertrekt met gezwinde spoed richting WC om aldaar op zijn knieën zijn maaginhoud ….. Nou ja, ik hoef niet in detail te treden. U kunt zich vast wel een voorstelling maken van wat er zich daar heeft afgespeeld. René heeft een klein cadeautje achtergelaten en de WC was (zoals hij zelf later aangaf) ff zijn beste vriend!!!

Door alle consternatie is het mij volledig ontgaan of René in de tweede of derde set het veld ruimde. In ieder geval ging de tweede set verloren en moesten we de derde set spelen met vijf man, aangezien we geen reserve speler hadden.

Maar ja, niet alleen bij ons was het aanpassen geblazen. Ook de scheids raakte er een beetje van in de war. Vijf spelers, hoe moet dat met de opstelling dan??? Steeds 3 aan het net of blijft de opengevallen plek van René intact en mag er in het geval hij bij het net zou staan, er nog maar 2 aanvallers bij het net bevinden. En ook de tegenstander wist zich ff geen raad met de situatie. Ze profiteerden niet van de grotere ruimtes op het speelveld. En als ze dan achter komen te staan, dan voel je het aankomen. Ze konden de druk niet aan. Wij speelden alsof het een trainingspartij betrof. En op de training kunnen we alles… Hatseflats. Derde set in de pocket. Iedereen keek vol ongeloof toe. Spelers van hun Heren 1 snelden zich naar ons veld om getuige te zijn van iets unieks.

De vierde set gingen we lekker door met waar we gebleven waren, alhoewel we meteen op achterstand gezet werden. Onnodig verloren door wat wilde acties en persoonlijke foutjes. Ook dat kunnen we. Ahum..

En dus waren we genoodzaakt tot het spelen van een vijfde set. En wat de hele wedstrijd zich al een beetje aandiende, voltrok zich in de vijfde set. Wij namen een lichte voorsprong en Vios wist zich geen raad met spelen tegen een team met 5 spelers. Ze konden de druk niet aan. Als aangeschoten wild stonden ze in het veld met ogen zo groot als keken ze recht in grote schijnwerpers…. En aldus voltrok zich een historische gebeurtenis. Met een team van 5 spelers een wedstrijd met 3-2 winnen. Wij waren erbij!!! Dronken van geluk vielen we in elkaars armen. Een rondedansje deed de temperatuur in de hal stijgen tot het kookpunt. Publiek stond op de banken en keek vol ongeloof toe. Tegenstanders bogen het hoofd en mompelden iets van “goed gespeeld” en “gefeliciteerd”. U begrijpt, ik overdrijf maar een klein beetje. Maar dit voelde wel heel errug lekker!!!! Tsjakka.

Daarna kwam het besef…..Verdorie….toch weer een ronde verder…hoe gaat dat wel niet worden met deze krappe selectie. Nou ja, dat zien we dan wel weer. Eerst nog ff nagenieten. Cupfighters forever!!!

Tot een volgende keer.

Jeekee

Wedstrijdverslag VSV’74 H2 – LIS H1

 

15152457_1021804364614474_1250807477_o

Op 16 november staat er een thuiswedstrijd op het program. LIS is een tegenstander, of zoals verslagschrijver Jéékéé ons vorig seizoen al leerde: Lichamelijk Innerlijk Sterk. Prachtig hoe ze in de vorige eeuw aan namen voor hun verenigingen kwamen; zo staat onze afkorting voor Vogelvoer en Schadeherstel Vlagtwedde geloof ik.

Met weer een lekker bij elkaar geraapt zootje van spelers en een goedgeorganiseerde staf (Coach Vos, ass. coach/teller Kuiper en materiaalman/performance coach Ensing) gaan we van start in de eerste set. Nieuw en gelijk in de basis is Ferdy, hij mag het gaan proberen op de midpositie. De opstelling is hiermee: Jan, Jos, Richard, Harry, Ferdy en Reinder. We starten scherp en staan met name de eerste helft van deze set lekker te passen en te verdedigen. Het ontbeert nog wat aan aanvallende kracht. Pas na de 20 punten druk LIS door en gaan ze met de winst aan de haal: 22-25

In set twee gaat het wederom gelijk op. Telkens als we een gaatje van 3 a 4 punten slaan komt de tegenstander weer LIStig terug. Het block mag van coach Vos wat verder van de antenne af om de aanvallers te dwingen rechtdoor te slaan ook kan het in de afronding wat resoluter, het gat ligt achterin! Met o.a. de power en opslagserie van Harry wordt de set binnen geharkt. BoemBoem! 25-21

15133902_1021804394614471_156787954_o

In de derde set komen we in het begin prima mee, zo wordt het voor de derde keer deze avond 7-7, bij de 15 punten zetten de mannen uit Wildervank even aan en laten zien dat ze toch echt de betere zijn vanavond: 18-25

Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe generatie volleyballers, Naomi is al bijna aan haar eerste proefles toe (nog een paar nachtjes slapen) vorige week werd Robin geboren (Gefeliciteerd Harmjan!) én – voor onze herenteams interessant – Senn kwam voor het eerst kijken bij een volleybalwedstrijd. Het oomzeggertje van Reinder begon keihard te juichen (of huilen, dat kun je slecht horen op zo’n afstand) toen Reinder een paar mooie punten in de brievenbus sloeg. Een inschrijfformuliertje komt jullie kant op Harmen!

Set 4 is de minst spannende van de avond. We komen weliswaar op voorsprong maar daarna gaat LIS er op en er over: 16-25 LIS neemt 3 punten mee, en wij sprokkelen een puntje. Niet slecht tegen de koploper. LIS, van harte en bedankt voor het leuke potje!

Na de wedstrijd wordt er schade hersteld met flesjes Hertog Jan en maken we de balans op van de vogelvoerverkoop.  Kortom: we doen de naam van onze vereniging eer aan! Er blijkt goed verkocht te zijn, iedereen bedankt voor zijn inzet bij deze actie.

met ornithologische (ik heb woorden van Richard geleerd) groet,

Jos Tipker

Wedstrijdverslag VSV’74 H2 – VCO’72 H2

 

14937834_1007807272680850_1724562600_n

Op 2 november komt heren 2 van VCO op bezoek. Afgelopen weekend bleek bij VCO DS3 tegen VSV DS1 al dat Onstwedde tegen Vlagtwedde leuke potjes kunnen zijn. Om de derby compleet te maken is Jan Huiges de aangewezen persoon om deze pot te fluiten; de beste man woont namelijk precies tussen beide dorpen in (het pittoreske Smeerling).

De eerste set is het zoeken: wie stond ook al weer waar en wat kwamen we ook al weer precies doen in de sporthal. Onstwedde begint scherper en heeft op het oog ook een uitgebalanceerd team, oude routine en jonge slagkracht in de persoon van Hans en Elwin. Bij ons is, met het ontbreken van Fedde, onze gemiddelde leeftijd én onze gemiddelde wedstrijdervaring gedaald. Dit zie je terug in het onrustige spel. Wij beginnen met volleyballen als de set eigenlijk al gespeeld is: 18-25

In de tweede set begint Vlagtwedde stukken scherper, de set is spannend en de ploegen gaan gelijk op. Jeroen kan ondanks zijn afwezigheid gewoon nog even meedoen. (U leest het goed!) Pluimpje voor de sportieve Onstwedders die keurig hun touché bij de scheids melden. We belonen ons harde werken door de set uit het vuur te slepen. 25-21 Hoppa!

In de derde set geeft Onstwedde even gas en wordt duidelijk dat ze toch het beste van het spel hebben. Bij de Vlagtwedders een hoop persoonlijke fouten maar wel ’n bult inzet.  Onze kleinste man van het veld blockt de lange buitenspelers van VCO een paar keer knap af. Toppie! De toeschouwers zien een paar lange, vermakelijke rally’s maar het zijn de Onstwedders  die de set vrij gemakkelijk binnen harken: 17-25

In de laatste set herpakt VSV zich en weet het Onstwedde knap lastig te maken. Wat heet. We hebben nog een aantal keren voorgestaan. Helaas is het VCO die aan het langste eind trekt: 22-25 Onstwedde bedankt voor de mooie, sportieve pot!

“Wie hemm’n noit slecht volleybalt” vat Trainer Vos het kernachtig samen. Na afloop wordt er nog lekker geborreld en worden de sporthal, Harry’s auto, Marc’s tas, de kleedkamer én kantine nog even op de kop gekeerd voor Marc’s telefoon. Gelukkig wordt deze terug gevonden door – held van de dag – Peter; nog vóór Marc en Harry in Jipsinghuizen zijn. 1207 berichten in 19 chats toch Marc?

Namens HS2,
Jos Tipker

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag Volop ’69 H2 – VSV’74 H2

 

amstel-beers

Op 26 oktober traden de heren van VSV 2 aan tegen Pekel, in de volleybalwereld schijnen die lui Volop ’69 te heten. Zo leer je iedere dag weer wat. Op het wedstrijdformulier staat een keurige 1-3 overwinning, maar wie er bij was weet dat er bij vlagen toch dramatisch volleybal vertoond werd. Enkele toeschouwers klaagden na het zien van de eerste set over kromme tenen.

Met 7 man sterk maakten we de lange tocht naar oale Pekel (u weet wel, waar geenstijl altijd reportages maakt), er werd duchtig op het gaspedaal getrapt zodat we nog mooi even de handbaltraining meepikten. Eenmaal aangekomen vielen de prachtige geperforeerde systeemplafonds en de typische Oost-Duitse kleedkamer-inrichting op. Je leert je eigen sporthal weer waarderen, haha!

Ohja. Volleybal! Over de eerste set kunnen we kort zijn: drama. Ondanks dat de tegenstander met veel onderhandse serves niet veel druk uitoefende kregen we de pass maar niet bij Jan. Ook de matige aanvallende power van onze opponenten op leeftijd werd ons maar wat vaak te veel. Een collectief falen zonder beleving: 25-17

Het foutencircus ging lekker door in de tweede set. De scheidsrechter besloot ook mee te doen en zag bijvoorbeeld onze Reinder niet onder het net door vliegen; het schijnt dat hij de 3 meterlijn ongezien heeft aan kunnen tikken. Overigens: de scheidsrechter floot nog steeds 3 niveaus hoger dan wij volleybalden. Al nam ze het niet zo nauw met de techniek maar dat werkt natuurlijk weer in ons voordeel. Alles mag op woensdag! De set werd toch redelijk gemakkelijk binnen geharkt: 16-25

img-20161028-wa0002

In de derde set gebeurt er niet veel. Pluimpje voor Fedde die toch heel vaak het gat weet te vinden en zo belangrijke punten pakt in het midden van de set. VSV loopt daardoor gemakkelijk uit: 15-25

De vierde set begint in het voordeel van de Vlagtwedders, het is opnieuw Fedde die nu een mooie opslagenreeks laat zien waardoor we uitlopen tot 1-7. VSV rekent zich iets te snel rijk en laat Volop toch weer akelig dicht bij komen tot 11-13. Ook is er de nodige commotie waarbij de scheidsrechter nog haar fluitje aan Jan aanbied, maar ons Jan is meer van de Fluitjes Amstel. Uiteindelijk wordt de set toch redelijk gemakkelijk gewonnen: 19-25

img-20161028-wa0001

Na een gewonnen potje is het bier toch net even wat lekkerder; dit valt niet te zeggen van de putlucht in de kleedkamer. We lieten ons de biertjes en nootjes uit ‘hiegiejennische’ flesjes er niet minder om smaken. Ook werd er in Vlagtwedde nog even een huis getest én goedgekeurd en hebben we genoten van de muziek van de onderbuurman. Toch drie punten: BAM!

Gegroet, Jos Tipker